Para o que non o saiba, a A.P. non paga indemnización de despedimento a un laboral interino cando finaliza o seu contrato porque a praza se ocupa polo seu posuidor, concurso de traslados ou por oposición. Claro que non, pero non é diso do que fala a sentenza. A sentenza fala de cando poñen na rúa ao interino sen que ninguén ocupe a súa praza, porque a amortizan, é dicir que desaparece. Neste caso o dereito laboral di que habería que pagar unha indemnización de 20 días por ano por despedimento obxectivo individual ou colectivo (ERE), pero o TS confirmou que non, que a A.P. é especial e ten este privilexio sobre as empresas privadas.
 
A sentenza di que se non puidesen facelo levaría a conclusións absurdas xa que, ou ben supoñería a transformación de feito da interinidade nunha situación propia dun contrato indefinido (pois o interino non cesa en tanto se incorpore o titular, cuxo nomeamento non se produce por hipótese, por entender a Administración innecesario o posto de traballo), ou ben entrañaría a vinculación da Administración á provisión por un titular dun posto de traballo que estima innecesario e cuxa supresión acordou. Debe entenderse, por todo iso, que a subscrición dos devanditos contratos de interinidade non limitan nin eliminan as facultades da Administración" "sobre modificación ou supresión dos postos de traballo".
 
Por suposto a A.P. ten que notificar esta amortización de praza aos "interesados". O que vén a concluírse desta sentenza é que a vía correcta de combate xurídico dun interino amortizado é a administrativa e non a laboral-social.
 
É dicir que ten que interpoñer o recurso administrativo que proceda contra a orde de amortización e non interpoñer unha demanda de impugnación do despedimento nos Xulgados do Social. Ese foi o fallo dos traballadores do caso da sentenza mencionada. Eran uns socorristas con contrato laboral de interinidade fixo descontinuo no Instituto de Deportes da Comunidade de Madrid. Notificáronlles a amortización pero non recorrérona en vía administrativa, que tivese rematado nos Xulgados do Contencioso, senón por despedimento no social e ese foi o seu erro.
 
Esta sentenza é moi importante nos tempos que corren, nos que todas as A.P. queren reducir gastos. Non hai que ser un xenio para ver vir ao lobo e para poñer a remollar as barbas interinas cando se ven pelar as do veciño. O mellor consello que se pode dar a calquera interino amortizado é que non se quede esperando a accións colectivas improbables, senón que inicie inmediatamente o recurso administrativo individual.
 
Por se alguén non o entendeu ben: esta sentenza só afecta aos que sexan interinos laborais que estean a ocupar unha praza. Non afecta aos funcionarios nin afecta aos contratados laborais dunha A.P. pero que non están a ocupar unha praza que fose creada oficialmente no seu momento senón que simplemente foron contratados pola cara sen pasar por oposición pública, que os hai e moitos. Tamén hai que ter en conta que se amortizan a praza tamén están a poñer na rúa a quen sexa o titular desta, se é que houbese alguén, cousa que non sempre sucede.
 
Por suposto a sentenza nada ten que ver cos traballadores das empresas privadas que teñan contrato de interinidade, coñecido popularmente como "de substitución". A estes non lles poden botar, sen pagar despedimento, antes de que o substituído regrese e así é como debería ser tamén na A.P.. É dicir, é comprensible que a A.P. teña que axustar os seus gastos. Non se discute que a A.P. poida despedir un interino laboral. O que se discute, porque é inxusto, é que poidan facelo gratis coas bendicións do TS e dun día para outro como aquel que di.

Extraído da páxina Laboro