De entrada, o exemplar da Constitución que temos na casa xa non serve, pois os dous grandes partidos acordaron unha reforma estival e á carreira, nos minutos do lixo da lexislatura. Grazas a iso, tampouco o Estado do Benestar é o que deixamos en xullo, xa que o novo artigo da Constitución é outra volta de rosca na súa desmontaxe.
 
Máis cambios en agosto: de súpeto o país ule máis a incenso e auga bendita, España é menos aconfesional do que era hai un mes, ou se o prefiren, máis confesional, tras a súa entrega incondicional ao papa. Os de Madrid, a cambio, encontramos o aire máis limpo, tras máis dunha semana con media cidade pechada ao tráfico. Tamén vemos a cidade menos pecadora, tras os miles de absolucións que os comerciais vaticanos repartiron nas rebaixas do Retiro; aínda que como o aire limpo, isto tamén durará pouco, que xa nos coñecemos.
 
Tampouco houbo vacacións en Libia, onde a OTAN conquistou Trípoli e case se embolsou un novo país petroleiro. Si, a OTAN, porque aínda que nas fotos aparezan os heroicos rebeldes, é a Alianza (é dicir, nós) coas súas toneladas de bombas, drones, envíos de armas e os eufemisticamente chamados "asesores", quen vai gañar esta guerra, garantindo que a nova Libia naza en débeda cos seus salvadores, e necesite a súa protección durante unha tempada.
 
Non os sei, pero a min paréceme fatal que fagan e desfagan tanto nun mes que ata agora se respectaba como inhábil. É coma se che meten un gol no descanso, mentres estás na ducha, e sobe ao marcador. Apaño, apaño. De modo que o principal cambio deste axitado agosto foi precisamente a abolición de agosto, e sen consultarnos en referendo.
 
Eu, de natural mal pensado, temo que ademais de aproveitar que estamos coa garda baixa, haxa outra intención: cargarse agosto para de paso rematar coas vacacións (pagadas, enténdese), que se foron convertendo nun privilexio de cada vez menos traballadores.

Isaac Rosa