Quen se poña á fronte do Ministerio de Defensa tras as eleccións do 20 de novembro vaise encontrar cunha dobre pataca quente. O máis probable, a xulgar polo escenario económico, é que o Partido Popular ocupe La Moncloa e, polo tanto, tome as rendas da política exterior. Deberá afrontar dous espiñentos escenarios: o mantemento das tropas españolas no despregamento da OTAN sobre Libia, onde a guerra segue encistada malia os últimos avances dos rebeldes, e o pagamento dunha débeda de 24.000 millóns de euros en material militar.
 
As fontes do PP consultadas por EXPANSIÓN confírmano: Mariano Rajoy "manterá o compromiso de España cos seus aliados da OTAN" na operación Amanecer da Odisea para derrocar ao ditador Muamar el Gadafi. Un compromiso ratificado o pasado 22 de marzo polo Congreso dos Deputados e prorrogado indefinidamente tres meses despois, e que ata a data tivo un custo de case 72 millóns de euros para as arcas españolas.
 
"Antepoñemos o cumprimento da operación a calquera calendario político"; "Non" se aborda "un cambio de circunstancia"; "Chegamos a Libia xuntos e sairemos xuntos". Desta forma, as fontes da rúa Xénova insisten en que a implicación militar española non se verá condicionada pola súa chegada ao poder.
 
En todo caso, a Lei de Defensa Nacional de 2005 indica que calquera despregamento ou retirada do Exército deberá realizarse coa previa aprobación da Cámara Baixa. Así, é inviable un movemento como o que realizou o presidente Zapatero cando chegou ao Goberno en 2004, retirando as tropas de Iraq.
 
Déficit
 
De portas dentro, o Ministerio de Defensa ten unha dura guerra que librar. O departamento de Carme Chacón sofre o enorme déficit que xeraron os denominados programas de modernización do Exército.
Entre 1996 e 2007, Defensa promoveu un investimento de 4.000 millóns anuais (financiado ao 50% con créditos de Industria). Isto xerou un crecemento sen precedentes do negocio de tecnoloxía militar ao longo da pasada década. Non obstante, tamén creou unha débeda de 24.000 millóns.
 
Deles, en torno a 14.000 millóns han de reembolsarse a Industria, mentres que o resto se deriva directamente dos compromisos de pagamento coas distintas compañías. Nos próximos anos, o Exército debe recibir, por exemplo, 27 avións de transporte militar A400M (por 4.500 millóns), xunto a catro submarinos S80 (2.136 millóns).
 
Un dos obxectivos é renegociar a data de entregas cos seus principais provedores (EADS, Navantia e Santa Bárbara Sistemas) para atrasar pagamentos e reducir pedidos. Fontes do sector sinalaron a este diario que o obxectivo é pechar un acordo en setembro: "Se non o logran, deberán recoñecer que son incapaces de aboar o contratado".
 
Outro problema é a propia estrutura de gasto do Ministerio: o seu presuposto reduciuse un 16% entre 2009 e 2011, pero a falta de reformas de persoal provocou que máis do 65% das partidas se destinasen a pagar nóminas, unha porcentaxe que antes da crise se situaba no 55%.
 
"Farán falta 50 anos para quitar a débeda"
 
O analista Enrique Navarro, conselleiro delegado de IC2 Partners, contrapón o caso dos recortes do Presuposto en España co doutros países da UE. Para iso, cita o exemplo de Gran Bretaña, que pechou a finais do pasado ano o seu plan de axuste. "O Goberno de David Cameron analizou, primeiro, cales son os ámbitos nos que se poden facer reducións e, como consecuencia diso, despois calculou que esta rebaixa sería do 7% ", afirma. Non obstante, "o noso Ministerio fixo exactamente o contrario, primeiro decidiu dar unha tesoirada ás súas contas e despois xa se vería en que partidas".
 
Neste sentido, critica que non se publicase ningún estudo serio no que "se avalíen os impactos en termos de operatividade, dispoñibilidade e tecnoloxía tras un recorte de tal magnitude". Por outro lado, tamén recorda que en 2011 se deberían ter dedicado 500 millóns do presuposto para cumprir cos pagamentos derivados dos programas de modernización. Fronte a iso, apenas destinouse a metade desa cantidade. A este ritmo, habería que consagrar case 50 anos a eliminar toda a débeda, asevera Navarro, e engade: "A eventualidade de que durante medio século as Forzas Armadas españolas non poidan abordar nin un só programa de modernización demostran claramente que o sistema entrou en quebra".
 
A clave
 
Nos últimos anos, o número de efectivos en misións exteriores alcanzou a súa marca, tanto en efectivos (máis de 3.500 militares), coma no seu custo (790 millóns en 2010). O fin da operación en Afganistán debería alixeirar estes custos.
 
Fonte: Expansión