M.P, veciño de Hospitalet de Llobregat, vivía dende había nove meses ocupando "de patada" un piso baleiro de protección oficial coa súa muller e a súa filla menor de idade. Converteuse en ocupa despois de esgotar o paro e non poder pagar o piso de aluguer onde vivía. Pero hai unha semana recibiu unha orde de desafiuzamento anunciándolle que tiña que abandonar a vivenda de xeito inminente. Finalmente, onte pola tarde decidiu aforcarse en plena rúa, nun parque da rúa Juan de Juanes no barrio do Gornal en l'Hospitalet.
 
Segundo informou o presidente da Asociación de Veciños Carmen Amaya, Juan Álvarez, M.P, de 45 anos de idade, compareceu esta semana no Concello da localidade para pedir que realoxar á súa familia nun albergue " porque facía moito frío para quedar tirado na rúa coa súa familia". Pero, segundo Álvarez, os servizos sociais da casa do concello denegaron a súa petición. A mesma fonte apunta que, como último recurso, o falecido compareceu en dúas ocasións, a última o mesmo día do suicidio, para reclamar unha demora dun mes na execución do desafiuzamento. Ao non obter unha resposta satisfactoria, ás cinco desta tarde "saíu cunha corda da vivenda que ocupaba" e decidiu aforcarse no parque dos Cogomelos, a poucos metros do piso que en poucas horas ía ter que abandonar pola forza.
 
A vítima era electricista ata que chegou a crise, di pudicamente a prensa do réxime...la que o di, outros ocúltano.
 
Unha vez esgotada a prestación por desemprego, pasou a cobrar unha pensión duns 300 euros "debido á depresión que sufría a raíz de non encontrar traballo", segundo Álvarez. Ademais de ter que facer fronte a un xuízo por ocupación ilegal, Adigsa reclamaba á familia 9.000 euros por entrar "de patada" ao piso. O presidente da asociación de veciños do barrio asegura que, pouco antes de suicidarse, a vítima o chamou por teléfono para transmitirlle o seu desespero: "Estaba moi nervioso, díxome que tomara unhas pastillas, eu intentei calmarlle e díxenlle que me esperase na praza para falar sobre a súa situación e intentar encontrar unha solución ao problema, pero cheguei demasiado tarde".
 
O máis terrible, é a soidade en que o sistema asasinou estrangulándoo economicamente este compañeiro. Este feito non pode pasarse por alto e debe marcar un antes e un despois na resistencia contra o trerrorismo do capital.
 
Despois do tráxico suceso, os responsables dos servizos sociais do Concello presentáronse na casa dos familiares para ofrecer o seu apoio...y nin sequera puxéronse colorados.
 
Esta noticia está a ser escondida, omitida nos media do capital, é necesario difundila con todas as nosas forzas, por todos os medios e sucede en vésperas dos 100 millóns de euros que se van gastar os papaostias en Madrid, con todo ese diñeiro para o sarao e os bancos e grandes empresas financiando a organización, non houbo nin unha decisión administrativa municipal, nin o apoio privado, só coa súa dor, optou por quitar a vida para que no medio da traxedia, a súa familia teña unha oportunidade, agora si, haberá un dos centos de miles de pisos embargados polos bancos ou pechados a cal e canto á espera da venda especulativa para unha familia obreira esnaquizada, outra máis, grazas ao sacrificio dun pai que non volverá máis.
 
Que os que nos léen dende Cuba, Venezuela, Ecuador, Bolivia, Perú, dende calquera lugar alleo ao occidente omnipotente valoren onde conduce o capitalismo de deseño publicitario ás clases populares: á tumba. E aos que vivimos neste primeiro mundo que se esborralla, un chamamento firme a loitar, a organizarse! contra o capital e pola Independencia e o Socialismo dos nosos pobos ou pola reivindicación democrática e popular que cada cual estime.
 
Concluamos cun último exercicio de agudeza perceptiva: todas as persoas que lean esta noticia saben que hai unha xornada de folga no fútbol estatal, cantos dos que léen estas liñas coñecían este novo feito criminal do sistema capitalista, xa abertamente moribundo?.. Reflexionemos, organicémonos e actuemos, é a conclusión de Boltxe Kolektiboa.
 
Fonte: Boltxe