Manifesta provocación
Que tería pasado se os laicos se tivesen situado no lugar onde se ía realizar un acto papal autorizado exhibindo os seus distintivos e berrando os seus lemas contra a visita de Benedicto XVI a España e o seu financiamento con diñeiro público? E se a policía non tivese actuado para mantelos a distancia dese acto? E se se tivese aproveitado ese enfrontamento para criticar a intolerancia dos católicos ante os laicos?
Unha provocación manifesta como a que anteriormente describo, pero ao revés, foi exactamente o que aconteceu na Porta do Sol. Os manifestantes laicos encontrámonos ante un verdadeiro encerro político e policial. Unha vez máis, os laicos e demócratas fomos as vítimas da intolerancia católica cara aos que non pensan como eles. E falo de intolerancia católica, non de intolerancia cristiá nin relixiosa.

Excomuñóns de quita e pon na Igrexa católica
A ver se nos aclaramos: realizarse un aborto ou colaborar cunha muller para que poida facelo era unha porta aberta para a excomuñón vaticana. Pero aínda así non conseguías que te expulsasen, senón que pasabas a formar parte dun apartado, o dos condenados, que che garantía un billete ao inferno. Pois ben, coa euforia da visita papal, o cardeal Rouco cambia as regras. Se es peregrino das xornadas e acodes á festa do perdón, os confesionarios portátiles que se instalaron no parque do Retiro, borrarán esta grave falta. Estamos de ofertón!
E é que isto é o máis grande do catolicismo: a arbitrariedade para impoñer ou quitar condenas dependendo da prima de risco que estean a correr os seus investimentos teolóxicos. Grandes xenocidas da historia, como Franco ou Pinochet, xa saben da elasticidade que mostra a Igrexa para ningunear, e mesmo bendicir, algunha infracción como os crimes contra a humanidade e outras miudezas. Todo por un módico prezo que consolide a súa alianza co poder. Aínda que, curiosamente, aos asasinos en masa non se lles esixe tanto como aos abortistas. Nin sequera o arrepentimento polos seus actos.

Os desempregados non son de interese para o PP
Novamente vemos como dende o Partido Popular e dende as institucións que gobernan antepoñen as súas prioridades e nos aclaran que é o que consideran de especial interese e que non. O último capítulo desta serie foi o rehazo por parte da conselleira de presidencia da Comunidade de Madrid a rebaixar o transporte aos desempregados de longa duración mentres, pola contra, promoveu un desconto do 80% para aquelas persoas que participen activamente nas Xornadas Mundiais da Xuventude católica. A conselleira de Esperanza Aguirre tardou moi pouco en clarificar que a visita pastoral-privada de Benedicto XVI é un evento de especial relevancia, único, e por iso é catalogado como de interese xeral, mentres que os desempregados de longa duración son sólamente un colectivo e non teñen esa importancia para o Goberno do Partido Popular. Novamente vemos como os conservadores declaran de interese xeral as súas crenzas persoais e exclúen a aquelas persoas e colectivos que máis están a sufrir as condicións de falta de emprego e de políticas sociais do seu Goberno.