Para esta reclamación o interlocutor de turno non ten resposta ou non a explicita pero ben poidera ser aquilo de que “asine se quere e se non está de acordo non o faga”.
 
Está, a nosa universidade, nunha diatriba da que non sabe como saír, por un lado quere, e está, dentro do sistema pero o sistema afógaa sistematicamente. Opta, de momento, polo camiño do medio asina un reparto que lle prexudica seriamente pero deixa claro que non é o reparto que quere, o malo é que cos cartos recibidos a calidade do servizo resentirase o que, á súa vez repercutirá na consecución de obxectivos e isto levará, de novo a un reparto dos novos fondos que volverá a ser negativo…
 
Xogámonos moito, co EEES non podemos andar con florituras os mellores docentes e os mellores alumnos (ou a maior parte deles) optarán polas universidades de máis calidade e con mellores niveis de servizos e, por esta vía a UDC non competirá, e cada vez menos, en igualdade coas outras universidades galegas e do estado.
 
O coro político-mediático tamén se pronunciou ao respecto, no espazo físico que abarca a Universidade da Coruña opta pola vía de reclamar o mesmo reparto que a UDC e acode solidaria facendo a mesma reivindicación, o malo é que, como no caso de medicina, o que di aquí non é extrapolable a toda Galicia, noutras cidades reivindicarán as mesmas alternativas que defende a universidade alí implantada.
 
A UDC ten que manterse firme nas súas reivindicacións coa Xunta, non pode facer deixazón de responsabilidade en temas tan importantes coma o orzamentario ou a residencia universitaria, nestes temas, coma nalgún outro, non se pode nadar e gardar a roupa, hai que poñer toda a carne no asador porque diso depende o futuro da institución.