Os 'gardiáns da desorde' contra os acampados de Sol
Unha democracia -dicía Churchill-, é aquela na que, cando chaman as seis da mañá, sabes que é o leiteiro. Aquí non: foi a policía, que ía contra uns poucos pacíficos cidadáns que protestaran -¡con canta razón!- contra a crise que crearan os mesmos que enviaron de madrugada esas forzas represivas.
Eses gardiáns da desorde deron aos dormentes "cinco segundos" para saír correndo, mesmo descalzos e sen documentación, e destruíron despois todas as súas pertenzas. Quen é os violentos? Quen quere provocar reaccións violentas que intenten xustificar os seus abusos económicos, sociais e policiais?

Necesitamos un cambio de paradigma económico e social
Primeiro foi a externalización nos servizos públicos (bares, comedores, limpeza, etc.). Logo privatizouse a súa xestión: empresas privadas fanse cargo do servizo baixo a teórica responsabilidade da Administración. Despois privatizouse o propio servizo público, ao que se accedeu grazas a un canon aboado pola Administración, que non controla xa a calidade nin o funcionamento do servizo concertado. Ao final, aos cidadáns que financiabamos estes servizos cos nosos impostos -o que constituía un salario social derivado de impostos progresivos, nos que pagaba máis o que máis que tiña- nos intentaron convencer de que eran insostibles.
A baixada de impostos non é para o cidadán da pé, senón para o que ten empresas, patrimonio e accións nas sicav ao 1%. Deste xeito, aumentan non só os parados, senón tamén o número de escolares que abandonan os estudos por falta de ensino de calidade, os enfermos debido á mala atención ou á ausencia dela (xa levamos 85 dispensarios pechados só en Catalunya), aqueles sen fogar por desafiuzamento e os mortos de fame.
O Estado ten que abandonar o paradigma neoliberal do capital especulativo dos mercados, as crises sucesivas e a sociedade dual por unha economía en que as persoas e a súa calidade de vida sexan o centro. E nin o PP nin o PSOE o van facer.

Os touros, a Cultura
Xa era hora de que a festa dos touros dependese do Ministerio de Cultura. O próximo paso podería ser a publicación no BOE dunha orde ministerial declarando os toureiros poetas do estoque, e os picadores calígrafos da pica. E en canto pase a crise, axudará á causa se se inicia unha campaña de aliño para que ao longo de toda a xeografía española se subvencione a formación de orfeóns de olés, empecen a inaugurarse museos de dúas orellas e rabo, e xurdan as primeiras galerías do descabello. Aposto igualmente por construír muliñódromos rexionais para promover os desfiles de muliñas, e mesmo algún Guggenheim onde expoñer esculturas modernistas de banderillas negras, puntillas conceptuais e outras composicións artísticas de vangarda.
Calquera tempo pasado foi mellor, pero non o suficiente. Adiante, vaiamos cara a atrás!