Desafiuzamentos: moito máis que un problema económico
Paralizar un desafiuzamento considérase un acto ilegal. Cando un grupo de persoas interpón a súa solidariedade entre os desafiuzados e as execucións xudiciais, está a desafiar as leis. Pouco importa que as devanditas leis sexan inhumanas ou se baseen na cobiza especuladora de bancos ou de axencias de préstamos que actúan como subdelegacións das institucións financeiras.
Os delincuentes, dende o punto de vista da versión oficial, son os que utilizan os seus corazóns para frear o latrocinio. Porque, como podería definirse a acción de desposuír alguén da súa vivenda e ademais condenalo a arrastrar unha débeda que lle amarre a marxinalidade polo resto da súa vida?
As vítimas só contan co apoio que lles proporciona a guerrilla antidesafiuzamentos, coa fraternidade dos que aínda manteñen un asomo de conciencia nesta sociedade deseñada á medida de foraxidos de luva branca e virtude negra. Quero declararme parte desa milicia cidadá que non acepta a indignidade e o abuso como norma.

Corrupción, política e control democrático
A dimisión de Francisco Camps pon de manifesto a falta de control democrático que persiste nas relacións entre a política e o poder económico.
Non obstante, esta dimisión é un toque de atención importante para certos personaxes públicos que aínda cren que a corrupción é peccata minuta.
A corrupción, xunto coa economía mergullada e o mal modelo económico, é o gran cancro que rela a nosa democracia. A corrupción só poderá ser extirpada se se persegue dunha forma efectiva. É fundamental que caia todo o peso da lei sobre os corruptos. Hai que esixir máis transparencia, tanto no ámbito público coma no privado.
É necesario facer un esforzo titánico de hixiene democrática para combater este virus letal que pretende cargarse a convivencia, o Estado do benestar, o Estado de dereito e a democracia no seu conxunto.

A despolitización dos asasinatos de Oslo
A dereita mediática española non quere nin oír falar de vincular o asasino de Oslo coa extrema dereita. " É un demente e punto! ", din algúns. Si, é un demente, porque só séndoo pódese matar a sangue frío a 76 persoas. Pero un tolo descoñece a maldade dos seus actos e o de Oslo non dubidou en declaralos como terribles. Son dementes os asasinos de ETA, pero todos eles os identifican como terroristas abertzales. Al Qaeda tamén o son e chámaselles terroristas islamitas.
Cal é a peculiaridade que ten o asasino de Oslo para que non se lle queira asociar coa política? Non se pode intuír nas súas declaracións a motivación política e relixiosa? Que ideoloxía considera aos musulmáns e ao marxismo dous terribles inimigos? Iso si, faltou tempo para acusar a Rubalcaba de querer sacar réditos políticos aos asasinatos de Oslo.