Compañeiros e compañeiras, amigos e amigas

Esta manifestación quere saudar a todas aquelas persoas que, xa hai máis dun mes, decidiron marchar á capital do Estado como expresión da indignación dunha sociedade fronte ás consecuencias da crise do sistema actual, do capitalismo. Desde aquí vaia a nosa solidariedade e apoio.
 
Neste sentido queremos render homenaxe a todos os homes e mulleres que nas diferentes prazas do mundo árabe, desde a Tahir/Liberación de O Cairo, ate Bahrein ou Siria, e aos gregos e gregas que desde a praza Sintagma están loitando por evitar o saqueo das súas sociedades. As súas imaxes e influxo serviron de inspiración para o noso movemento.
 
Mais, con esta manifestación queremos pór sobre a mesa, nas axendas sociais e políticas, que existe outra saída, unha solución social á crise.
 
Antes de que a crise estoupara, desde todos os medios públicos e privados, desde os organismos políticos e económicos, desde os gobernos e a Unión Europea, dicían: se traballades moito e duro, tedes o futuro asegurado; se consumides moito e vos hipotecades, teredes todo aquilo co que soñades, unha vivenda, un coche, viaxes e turismo.
 
Mentres, os beneficios de bancos e empresarios engordaban as súas contas de resultados. Pero foi o conto da leiteira, tanto foi o cántaro á fonte, que rachou. E cando rachou, os gobernos, todos, acudiron ao rescate dos mesmos que ao longo do tempo engordaran os seus beneficios.
 
Ninguén sabe onde meteron o diñeiro gañado nos anos anteriores, mais no 2008 os gobernos acudiron á chamada dos bancos e grandes empresarios, e sacando o diñeiro dos nosos petos, do que pagamos todos ao estado cos nosos impostos, gastaron miles de millóns para que non se afundiran.
 
Ao tempo, os empresarios que ollaban como esa banca lles negaba o crédito, e os seus beneficios baixaban dun xeito exponencial, comezaron a despedir xerando a lacra do desemprego masivo, a presentar EREs, a rebaixar os salarios e aumentar a xornada laboral, a esixir a rebaixa nas súas obrigas sociais respecto á Seguridade Social ou coa facenda pública.
 
Deste xeito a débeda pública e privada, o déficit dos estados, disparáronse. Mentras os ricos, a través da súas contas no estranxeiro ou das SICAV e fórmulas semellantes, non pagaban impostos (o Imposto sobre o Patrimonio, por exemplo), os traballadores e traballadoras, os pequenos comerciantes, os pensionistas e xubilados ollaban como si subían os seus impostos, o IVE sobre todo.
 
Chegados neste punto, só podemos afirmar unha cousa: menten os gobernos e os políticos institucionais, a débeda e o déficit co que ameazan para impor os seus plans de austeridade e privatizacións están xerados polos rescates a bancos e grandes empresarios, non por especuladores anónimos, os chamados “mercados!”
 
Por iso podemos ser claros: si existe outra saída á crise, a que parta das necesidades sociais, que son moitas, do mantemento das condicións laborais e da resolución do desemprego.
 
O rescate co que ameazan, como fan con Grecia, é o conto do “coco” dos gobernos, da Xunta e a Unión Europea para impor os seus plans de saqueo e de privatizacións, para quedarse con todos os servizos públicos desde a saúde ata a educación. Si hai unha alternativa ao “rescate” ou o “afundimento”: o non pago da débeda como fixeron os islandeses. Para defender os nosos servizos temos que deixar de pagar aos bancos e empresarios as axudas.
 
E solucións si existen, moitas delas (non todas) están recollidas nos 8+5 puntos de partida, aprobados na asemblea da Coruña do 22 de maio, e en proceso de ratificación nas asembleas populares de Vilas e Barrios.
 
Convidamos a toda a cidadanía a sumarse ao Movemento 15 de Maio, organizarse nas asembleas populares, a estendelas aos Barrios e Vilas alí onde non existan, a levalo a centros de estudo e de traballo, e desde a democracia participativa, comecemos a construír a “saída social á crise”.
 
23 de xullo de 2011