Ante o caso saharahui, de quen é o peixe?
O 13 deste mes o ministro polaco de Agricultura e Pesca, cuxo país exerce a presidencia correspondente da UE e o seu homólogo marroquí, Aziz Akhenouch, asinaron a prórroga por un ano do actual acordo de pesca que finalizou o pasado 27 de febreiro. Mediante este e o aboamento de 36,1 millóns de euros por parte da UE a Marrocos, 119 barcos europeos, dos cales 100 son españois, poderán continuar pescando en "augas marroquís". Ata aquí todo perfecto se realmente fose así. Pero non o é, porque dentro do que se denomina "augas marroquís" se encontran as correspondentes ao Sahara Occidental, que de marroquís non teñen nada. Inténtase que o esquezamos, pero este territorio está ocupado ilegalmente por Marrocos dende 1975, ano en que foi abandonado por España e da que aínda non perdeu legalmente a súa condición de "potencia administrada".La Unión Europea, alertada polos seus servizos xurídicos da dúbida de que o diñeiro aboado repercutise nos auténticos donos dese recurso natural, a poboación do Sahara, optou pola prórroga en lugar dunha firma a longo prazo. Esta dúbida provocou a inclusión dunha nova disposición que esixe ás autoridades marroquís informar do uso dos fondos europeos, e en particular do impacto socioeconómico e a distribución xeográfica do financiamento comunitario. O acordo é ilegal, pois dá por feito que Marrocos pode explotar recursos que non lle corresponden, pero polo menos co engadido exposto se ten en consideración á poboación autóctona e lexítima dona do seu territorio. Xa se vai dando unha resposta á pregunta: de quen é o peixe? O que ademais nos anima a manter a confianza en que ao final a legalidade internacional rematará impoñéndose.

Abonda xa de abusos contra a cidadanía
Berro estas palabras para ver se alguén de arriba me oe: abonda xa! Subvenciónase a entidades bancarias para o seu saneamento e logo son estas mesmas as que estrullan os seus clientes e os enganan con cláusulas de letra pequena, entre outras lindeces. Lexíslase para os ricos. Estanse a rebaixar todos os dereitos adquiridos polos traballadores, chegando a un punto en que estamos a retroceder ao século XVII, cando se traballaban 14 horas de luns a domingo, sen vacacións e sen dereitos. Cando se lexislará para a xente de abaixo, para a xente da pé? O español da pé levántase, vai traballar as súas horas e procura cumprir o seu traballo o mellor que pode. Moitos non se queixaron cando algúns políticos insinuaron que era necesario traballar máis, cobrar menos, viaxar en metro... Un cidadán da pé non ten escoltas, non ten viaxes en primeira clase, non carga as vacacións familiares ás arcas do Estado. Cando os políticos cumpran cos seus deberes como cidadáns estaremos á mesma altura e talvez entón se poderán dedicar a aconsellarnos sobre o que debemos facer, pero mentres, só me queda dicir berrando: abonda xa, señores políticos!

Somalia: o mundo real que non queremos ver
Mentres Occidente se mantén expectante ante as axencias calificadoras, no mundo real 12 millóns de persoas libran unha dura batalla pola súa supervivencia nun éxodo titánico por alcanzar os campamentos de refuxiados en Etiopía e Kenya, xa superadas e colapsadas por esta avalancha humana. A peor seca dos últimos anos foi a guinda para esta fuxida, pero non a única causa deste pobo castigado dende hai décadas por unha guerra civil que xerou grandes riquezas á industria das armas e aos seus gobernos, así como o espolio dos seus recursos mariños que hoxe serven de bocado nas mesas europeas e que, como en tempos coloniais, debemos protexer coa armada. Este é o mundo hipócrita que construímos, no que día a día aumenta o número de pobres en favor duns poucos grazas ao sometemento imposto polos señores do diñeiro (FMI, Banco Mundial, BCE...) e do cal hai que empezar a espertar.