Segundo lin en toda a prensa estatal e europea, o luns foi o peor día da historia do euro, Europa cambaleouse, a unión monetaria entrou en zona de grave perigo, foi un luns tenebroso, asomámonos ao abismo, a un punto de non retorno, vivimos unha situación de emerxencia económica e de estado de excepción nos mercados, foi a xornada máis aciaga dende a creación do euro, e podería seguir copiando titulares durante varios parágrafos: xornada negra, caída libre, caos...
 
Iso si, Europa afundíase pero eu pola tarde fun á piscina, se me permiten a paráfrase da famosa entrada do diario persoal de Kafka: "2 de agosto. Alemaña declarou a guerra a Rusia. Pola tarde, clase de natación. " Aquel día de 1914 desatábase a guerra mundial, pero Kafka anotouno con frialdade no seu diario, e seguiu a súa rutina nadadora, equiparada en importancia ao conflito continental.
 
Si, é verdade que non é o primeiro luns negro, e xa perdemos a conta das veces en que a economía europea sufriu terremotos, pánico e ataques, e por iso ninguén se botou pola ventá o luns, día ao que se engadía a ameaza de suspensión de pagamentos de Estados Unidos -que ao final quedará en nada, pero xa son ganas de xogar con máis lume-.
 
Pero que levemos máis dun ano de susto en susto non xustifica a tranquilidade con que seguimos indo a nadar mentres a guerra económica vai a máis. Porque aínda que non sexa tan visible como unha guerra con mísiles e tropas, as súas consecuencias serán tamén desvastadoras: no curto prazo (con reformas e recortes que xa estamos a sufrir, e millóns de cadáveres económicos), no medio prazo (pois a crise vai para anos), e a longo prazo (nada volverá ser como antes, e en canto ao risco dunha xeración perdida, ata acabaremos celebrando que só sexa unha).
 
Si, está o 15-M, pero tampouco é unha resposta proporcional á gravidade do momento. Estámonos a xogar moito, podemos perder moitas cousas, pero parece que estamos a velas vir. Os primeiros, os gobernantes europeos, que tamén van nadar polas tardes.