Ante a visita do papa Benedicto XVI
O día 18 de agosto de 2011 ten prevista a súa chegada a Madrid Benedicto XVI. Para a devandita visita, o Goberno do Reino de España e as institucións de Madrid teñen previsto gastar moito diñeiro en aloxamentos, seguridade, sanidade, publicidade, actividades lúdicas, limpeza, son, etcétera. Empresas privadas anunciaron doazóns cuantiosas, coas conseguintes desgravacións fiscais ás que se acolleron. Hai cálculos que sitúan o gasto final en preto de cen millóns de euros, e unha parte importante sairá das arcas públicas.
Ante este feito, manifesto o meu total desacordo co recibimento programado para recibir a Ratzinger, xa que vén exclusivamente en misión pastoral. Así mesmo, manifesto o meu rexeitamento ao gasto público en actividades que non sexan as que xeran unha mobilización cidadá: seguridade e limpeza.
Pido ao Goberno do Reino de España, así como á Comunidade de Madrid e ao Concello, que non deriven diñeiro público para o evento denominado Xornada Mundial da Xuventude (católica), nin para a visita do papa a Madrid por consistir nun evento de carácter privado, salvo o derivado da seguridade e limpeza que require habitualmente calquera acontecemento cidadán (privado). E fágoo porque, nesta época de crise, non me parece razoable facer gastos innecesarios, que só concirnen a unha parte da cidadanía.

Preguntas sen resposta sobre economía
Como é posible que as mesmas axencias crediticias que outorgaban as máximas notas ás hipotecas lixo e aos "derivados financeiros" de difícil ou imposible cobramento sexan as que hoxe rebaixan as cualificacións das débedas soberanas baseándose en simples suposicións? Quen secuestrou os estados para que teñan que ser rescatados con cantidades millonarias que hipotecan o noso futuro e menoscaban os nosos dereitos? Ata cando seguirán abusando os políticos europeos da paciencia daqueles que os elixiron, mantendo aberta a billa aos especuladores? Pode algún goberno, algunha institución europea ou algún director do FMI explicarnos como logrará un país endebedado ata a cellas, rescatado financeiramente e cunha cualificación de bono lixo, recuperarse economicamente sen converter os seus cidadáns en escravos do século XXI?
Dicía Keynes: "De cando en vez, o Estado ten que intervir para salvar ao capitalismo de si mesmo e así preservalo”. Sinceramente, non sei a que están a esperar

Erre que erre, Rajoy ou Rubalcaba
A secretaria xeral do PP, María Dolores de Cospedal, declarou que, se Rubalcaba presume de ter receitas contra o paro, non dicilas e aplicalas sería "case delituoso". Dende logo. Pero tamén sucede que Rajoy afirma dende hai anos que ten esas receitas e négase tamén a desvelalas antes de ser elixido. Máis aínda, chegou ao extremo de esquivar a resposta nun recente programa no que se lle preguntou sobre a súa solución ao paro xuvenil, pretendendo que "non" entendía a súa propia letra" no apuntamento onde tiña a fórmula máxica para resolvelo. E aínda non consultou, polo que se ve, un grafólogo. O que si é moi difícil de entender é que aínda haxa unha maioría de votantes que consideren que a solución do país é algunha destas dúas alternativas, Rajoy ou Rubalcaba que, en realidade, non son dúas, xa que son demasiado parecidas. Tamén é difícil de entender que non haxa aínda outras alternativas consolidadas ou moitos máis "indignados". Así nos vai, R que R, con Rajoy ou Rubalcaba.