Agosto de 2010
 
 

04/07/2011

   CUTUDC / Novidades

  ACTUALIDADE

 

Colaboracións

 

 

Máis colaboracións.

 


Lei Electoral
É doado recoñecer as cousas cando un está a despedirse dos seus adversarios políticos. Así o fixo Zapateiro con Llamazares, a quen recoñeceu dende a tribuna do Congreso que a actual Lei Electoral maltrata a IU e que, nun futuro, se poderá facer algo para cambiala. "Pero non conten comigo", faltoulle engadir. O PSOE reuniuse con IU para abordar este asunto e, daquela reunión, o líder de IU saíu algo esperanzado. Tratouse a reforma da Lei Electoral nunha subcomisión parlamentaria. E, ao final, o PSOE descolgouse coa artimaña de presentarse como adaíl da reforma para logo unirse aos partidos que a rexeitan (PP, CiU e PNV). Reformouse a Lei Electoral, pero está lonxe de ser máis proporcional

 

Achegas do Movemento 15-M
Un aspecto aínda non suficientemente valorado do Movemento 15-M é a creación, en barrios e vilas, de espazos para debater e acordar accións diversas, para "facer política" no sentido máis nobre da palabra, respectando a pluralidade dos asistentes. Abriuse unha porta á política non partidista nin institucional que xera grandes simpatías. Como xa teño certa idade, recórdame ao que pasou na loita antifranquista. E o feito é aínda máis importante cando este espazo de unidade se xera en torno a reflexións e propostas que rompen co pensamento único que nos impoñía unha versión inmutable das cousas. Hoxe a indignación cidadá destapa toda a desigualdade e irracionalidade que esconde a actual organización social.

 

A responsabilidade compartida das hipotecas impagadas
Este é o caso de miles e miles de cidadáns, cos cales me quero unir polo menos coa miña comprensión. Cidadáns en situación de desemprego que ven que as súas casas lles poden ser arrebatadas por non poder pagar as hipotecas. Hipotecas que, hai uns anos, os bancos invitaban a subscribir de forma alcanzable, outorgando ás veces máis do 100% do valor taxado. Por que non responden deste engano co diñeiro doado que gañaron? Non sería un mal exemplo que algúns presidentes de bancos se visen nesta mesma situación, ou o propio presidente do Banco de España, todos eles con retribucións millonarias a cambio dos aforros das familias. Familias humildes que si confiaron na banca, mentres outras preferiron depositar as súas fortunas en paraísos fiscais. Hai un dito que di que non todos choramos o mesmo día; a ver se é verdade. Ogallá se vexa o día que a xustiza se aplica a todos por igual.

A cidadanía esixe sentido común
Estou atordado polo presente e o porvir de Grecia. Pero hai unha saída: que os poderes financeiros non sexan os que manden, senón que sexan regulados pola política. Dise que é unha quimera. Que o Estado español non pode facelo soa aínda que queira. Que Europa si, pero que está infectada por eses mesmos poderes económicos. Pode que estea case a punto o antivirus que limpe Europa e que o estean a fabricar os indignados. Por iso suxírolles que aumenten a súa autoestima pola súa indignación e que se sintan os nosos posibles salvadores se non só ocupan a rúa, senón tamén esixen convincentemente aos políticos e conseguen cambiar o sistema.



 

 

 

CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES

cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript