04/07/2011
CUTUDC / Novidades
ACTUALIDADE
Máis colaboracións.
Lei Electoral
É doado recoñecer as cousas
cando un está a despedirse dos seus adversarios políticos.
Así o fixo Zapateiro con Llamazares, a quen recoñeceu dende
a tribuna do Congreso que a actual Lei Electoral maltrata a
IU e que, nun futuro, se poderá facer algo para cambiala.
"Pero non conten comigo", faltoulle engadir. O PSOE reuniuse
con IU para abordar este asunto e, daquela reunión, o líder
de IU saíu algo esperanzado. Tratouse a reforma da Lei
Electoral nunha subcomisión parlamentaria. E, ao final, o
PSOE descolgouse coa artimaña de presentarse como adaíl da
reforma para logo unirse aos partidos que a rexeitan (PP,
CiU e PNV). Reformouse a Lei Electoral, pero está lonxe de
ser máis proporcional
Achegas do Movemento 15-M
Un aspecto aínda non
suficientemente valorado do Movemento 15-M é a
creación, en barrios e vilas, de espazos para
debater e acordar accións diversas, para "facer
política" no sentido máis nobre da palabra,
respectando a pluralidade dos asistentes.
Abriuse unha porta á política non partidista
nin institucional que xera grandes simpatías.
Como xa teño certa idade, recórdame ao que
pasou na loita antifranquista. E o feito é
aínda máis importante cando este espazo de
unidade se xera en torno a reflexións e
propostas que rompen co pensamento único que
nos impoñía unha versión inmutable das cousas.
Hoxe a indignación cidadá destapa toda a
desigualdade e irracionalidade que esconde a
actual organización social.
A responsabilidade compartida das hipotecas
impagadas
Este é o caso de miles e
miles de cidadáns, cos cales me quero unir polo
menos coa miña comprensión. Cidadáns en
situación de desemprego que ven que as súas
casas lles poden ser arrebatadas por non poder
pagar as hipotecas. Hipotecas que, hai uns
anos, os bancos invitaban a subscribir de forma
alcanzable, outorgando ás veces máis do 100% do
valor taxado. Por que non responden deste
engano co diñeiro doado que gañaron? Non sería
un mal exemplo que algúns presidentes de bancos
se visen nesta mesma situación, ou o propio
presidente do Banco de España, todos eles con
retribucións millonarias a cambio dos aforros
das familias. Familias humildes que si
confiaron na banca, mentres outras preferiron
depositar as súas fortunas en paraísos fiscais.
Hai un dito que di que non todos choramos o
mesmo día; a ver se é verdade. Ogallá se vexa o
día que a xustiza se aplica a todos por igual.
A cidadanía esixe sentido común
Estou atordado polo presente
e o porvir de Grecia. Pero hai unha saída: que
os poderes financeiros non sexan os que manden,
senón que sexan regulados pola política. Dise
que é unha quimera. Que o Estado español non
pode facelo soa aínda que queira. Que Europa
si, pero que está infectada por eses mesmos
poderes económicos. Pode que estea case a punto
o antivirus que limpe Europa e que o estean a
fabricar os indignados. Por iso suxírolles que
aumenten a súa autoestima pola súa indignación
e que se sintan os nosos posibles salvadores se
non só ocupan a rúa, senón tamén esixen
convincentemente aos políticos e conseguen
cambiar o sistema.
Quen somos | Contacto | Axuda
cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript