No Estado español, os distintos gobernos puxeron en práctica, con maior ou menor grao, diversas políticas que afectaron a importantes servizos públicos como os ferrocarrís, a enerxía, as telecomunicacións, correos ou a cultura. Actualmente, empézase a ameazar mesmo o sistema de pensións a través dos investimentos especulativos cos fondos da Seguridade Social destinados a este capitulo.
 
Moitas destas agresións veñen ditadas por organismos internacionais como o Banco Mundial, o FMI, a OMC, o G7 ou directivas da Unión Europea, aplicadas polos gobernos, que as aprobaron previamente, sen dar contas á cidadanía.
 
Na nosa nación gobernando o PP ou o bipartito aplicáronse medidas neste camiño que agora Feijoo (un fiel seguidor das políticas neoliberais de outros gobernantes, Esperanza Aguirre en Madrid, Camps en Valencia) se encarga de incrementar dun xeito exponencial. Estas actuacións teñen como principal misión o desmantelamento de dous servizos públicos básicos como a Educación e a Sanidade Pública, aínda que tamén se están a producir ataques ao sector público na administración, a cultura, o transporte, a auga, servizos sociais e outros servizos vinculados á protección do medio…
 
As consecuencias deste proceso de privatización son de especial gravidade, xa que os servizos públicos, concibidos ata a data como un dereito cidadán irrenunciable, son un salario social indirecto para o conxunto da poboación e especialmente para os sectores máis desprotexidos, moi vulnerables, ademais, na actual situación de crise.
 
O seu sometemento ao mercado, acompañado da redución do investimento público e da busca de beneficios por parte das empresas concesionarias, somételles a un proceso de precarización que reduce drasticamente o seu acceso e calidade, xera custos extras á poboación, degrada o medio e produce segregacións que rompen a cohesión social e afondan nas desigualdades.
 
As consecuencias tamén son moi graves para os seus traballadores/as, xa que a medida que se deterioran estes servizos, as súas condicións laborais sofren unha degradación equivalente. Tendo en conta, tamén, que un dos elementos de aforro (o capital busca a ganancia en todos os aspectos) céntrase na diminución de efectivos, a atención á poboación á que van dirixidos diminuirá sensiblemente. O poder negociador dos traballadores e a participación e capacidade de intervención cidadá, redúcese ou elimínase.
 
A Xunta parece que utilizará para a residencia universitaria o mesmo método que para a apertura dos novos hospitais como Concesións de Obra Pública (deste xeito a Xunta cumpre o compromiso de facer a residencia pero a un custo económico e social elevadísimo), este método supón que a propiedade da residencia pertencerá á empresa privada concesionaria durante un período de “X” anos, pagando a Comunidade un canon anual polo seu uso. (Nos Estados onde se aplicou este sistema, sobre todo na sanidade, quedou demostrado un aumento do custo de construción e mantemento dos servizos, unha perda do control publico sobre as infraestruturas e políticas sanitarias, e unha caída da calidade).
 
O novo centro, cando pase ao sistema público, despois de “X” anos de sobre explotación e sen investir no seu mantemento (ninguén inviste se sabe que cesa a súa concesión nuns anos. Pasou recentemente coa autoestrada á que a administración tivo que requirir baixo ameaza o mantemento axeitado) estará inservible ou absolutamente deteriorado.
 
O modelo elixido pola Xunta hipotecará durante varios anos (os da concesión) á cidadanía, para pagar o aluguer da residencia que non será pública, senón propiedade dunha empresa privada.
 
Os servizos públicos fortes, única garantía para a súa calidade e universalidade, foron o froito de importantes loitas sociais e só a mobilización social pode premer na súa defensa, mellora e afondamento.