No caso de non cumprir estas ordes, as axencias de cualificación que levaron a Grecia, Irlanda ou Portugal á ruína (Moody ´ s, Estándar & Poor ´ s ou Fitch) comezarán de novo os seus ataques.
 
Que se asina e cando se ratifica o Pacto do Euro?
 
-Os salarios do sector público deberán estar en consonancia coa competitividade do sector privado, É DICIR: novos recortes ao sector público que debe ofrecer os mesmos beneficios que os salarios irrisorios do sector privado e o aumento das xornadas laborais. Incluída a diminución notable dos empregados públicos.
 
-Para iso, todos os países deberán axustar as súas leis ao que diten os bancos, É DICIR: unha vez máis os países non lexislarán a favor da protección e dos intereses do cidadán e si o farán a favor das grandes corporacións bancarias e os mercados.
 
-Atrasaranse as idades de xubilación en todos os países acorde coa esperanza de vida.

-Fomento da competitividade: vincular os salarios coa produtividade, tal e como empezou a conseguir xa no Estado español a última reforma laboral que avoga por flexibilizar os despedimentos, convenios e contratos. Desta forma ponse en perigo o actual sistema de negociación colectiva.
 
-Impulsar o despedimento barato e as Empresas de Traballo Temporal (ETT). Os bancos rebaixarán a fiscalidade para incentivar a contratación dos traballadores. Deste xeito irase demolendo o sistema da Seguridade Social e irase introducindo a figura do "bolseiro e do precario perpetuo".
 
- Conxelación de todas as pensións.
 
-Redución de axudas sociais.
 
-Redución dos sistemas de protección social, empeorando a Seguridade Social.
 
-Redución do gasto en educación pública de forma que, empeorándoa, se promova e se favoreza a súa privatización.
 
-Aumento de impostos directos e indirectos á cidadanía e á PEME e penalización en caso de non cumprir co pagamento destes impostos a través de multas, intereses, comisións, etc.
 
-Cambios na nosa constitución e na dos países asinantes co fin de axustar a economía segundo os parámetros do FMI, BCE e Banco Mundial", coa conseguinte perda da soberanía dos pobos.
 
UNHA VEZ MÁIS, os gobernos non utilizan o poder político para lexislar e frear os provocadores da crise como a banca internacional e os grandes fondos especulativos, por exemplo, intervindo ás corporacións financeiras, senón que ademais coa sinatura do Pacto do Euro reforzarán ás grandes corporacións financeiras e adoptarán políticas que interesan á banca e ás grandes empresas europeas. Como non tiñamos bastante, todos os gobernos independentemente da súa cor política, asinan para comprometerse coas grandes corporacións financeiras e sacrificar, así, os cidadáns permitindo UNHA VEZ MÁIS que os financeiros sigan estafando ao mundo utilizando produtos financeiros tan sofisticados como arriscados e fraudulentos, permitindo a usura bancaria.
 
Baixo o engano de facer fronte á débeda que atenaza a Europa é preciso aumentar a competitividade das economías nacionais e que iso só se pode conseguir reducindo o custo do traballo... UNHA VEZ MÁIS
 
Segue sen falarse de intervir aos paraísos fiscais onde descansan as grandes fortunas e facer leis contra a evasión fiscal. Segue sen falarse de poñer impostos ás transaccións financeiras, regular as axencias de cualificación, etc. Sigue sen falarse de medidas contra o paro e a favor do benestar social.
 
Segue sen formularse unha auditoría pública e independente sobre a débeda para os efectos de que a cidadanía poida saber que é realmente a débeda pública e cal é a que realmente corresponde aos bancos e aos fondos de investimento privados que segundo os datos que temos é a maioría da DÉBEDA.
 
UNHA VEZ MÁIS, sérvennos en bandexa o empobrecemento da sociedade en beneficio de ampliar as grandes fortunas e acentuar a brecha social.
 
Desa forma, ampliarase así, UNHA VEZ MÁIS, o récord histórico do beneficio das grandes corporacións financeiras, aumentarase o récord histórico dos salarios dos conselleiros delegados e executivos e con iso alcanzaremos récords históricos de pobreza e paro.
 
A dificultade de acceder a esta información débese á falta de transparencia das políticas e ao temor a que toda Europa tome a rúa.
 
HAI RAZÓNS, UNHA VEZ MÁIS, TOMA A RÚA.