"Ataque á democracia". "Democracia secuestrada". "En defensa da democracia". Lendo os titulares e editoriais da maioría de xornais o xoves, e oíndo tertulianos e dirixentes políticos, calquera diría que Tejero volveu entrar no Congreso. Pero non, non houbo ningún intento de golpe de Estado, tranquilos.
 
Ninguén defende os empuxóns, esgarros e sprays aos deputados cataláns. Foron obra duns poucos, e todas as asembleas do 15-M os condenaron. É máis: nas imaxes vese outros manifestantes interpoñéndose para evitar agresións, da mesma forma que decidiron marcharse antes de que o enfrontamento fose a maiores.
 
Agora ben, o bloqueo ao Parlament non foi un acto violento duns poucos exaltados, senón que formaba parte da convocatoria que se viña quentando nas redes sociais e nas asembleas de barrio dende hai días: non en van se chamaba "Paremos o Parlament", e falaba sen medias tintas de "desobediencia civil" pacífica e de formar un cordón humano para frear a aprobación dos recortes. Non só iso: fai falta recordar que os principais lemas do movemento son "O chaman democracia e non o é", e Non nos representan"?
 
A clase política é dura de oído, xa o sabemos. Sen que haxa que chegar ao extremo de linchalos á porta do parlamento, si parece que hai que berrar moito para que se decaten de algo. Doutra forma non se entende que despois dun mes con miles de persoas tomando as prazas e manifestándose ante concellos e parlamentos, aínda non se decatasen de que o 15-M non só é unha expresión de malestar pola crise e as medidas anticrises -que tamén-, senón unha emenda á totalidade do sistema político e institucional, unha esixencia de "democracia real" fronte a esta democracia demediada que nos momentos críticos se mostra refén do poder económico.
 
Se a única resposta a ese descontento é envolverse na bandeira desa mesma democracia cuestionada, o desencontro irá a máis, e a peor. Seguen sen entender nada.