Estamos diante dun ataque sen precedentes que abarca todas as esferas das nosas vidas. Rebaixe dos salarios aos traballadores da administración pública, conxelación das escuálidas pensións (en Galicia as menores do Estado), incremento dos impostos indirectos (IVE), a Reforma Laboral para facilitar e abaratar o despedimento, os Orzamentos máis inxustos da historia, traballar máis anos (os afortunados) para cobrar menos pensión, recortes nas prestacións sociais (en sanidade, educación…) agora tocaba dar outro paso e dérono, “reformaron” a negociación colectiva.
 
O Consello de Ministros do venres 10 tomou dúas novas medidas absolutamente contrarias aos intereses das traballadoras e traballadores.
 
Endureceu a reforma laboral ao permitir despedimentos en empresas que prevean perdas transitorias
 
Despois de meses mareando a perdiz dicindo e desdicindo que as empresas terían que xustificar os ERE para que prosperasen (O proxecto formulaba ata agora só despedimentos en casos de perdas permanentes, non conxunturais), hoxe por proposta do ministro de Traballo e Inmigración, Valeriano Gómez, aprobouse o Real Decreto que regula o Regulamento dos Expedientes de Regulación de Emprego (ERE), co que se dá cumprimento e continuidade á reforma laboral.
 
Establécese que o empresario deberá acreditar "o volume e o carácter permanente ou transitorio das perdas para os efectos de xustificar razoadamente a decisión extintiva". Pero, pese a esa esixencia, o ERE prosperará despedindo aos traballadores e traballadoras cunha indemnización de 20 días por ano (dos que 8 aboaranse polo Fondo de Garantía Salarial) cun máximo de 12 mensualidades.
 
Reforma da negociación colectiva
 
Despois de meses de reunións, baixo o máis absoluto secretismo, os sindicatos gobernamentais (ás costas dos traballadores)  e os representantes da patronal cando parecía que tiñan todo atado, escenifican un desacordo que levou a que o goberno, sempre dilixente para tomar medidas en contra dos traballadores/as, tomase a iniciativa e decidise, a golpe de BOE, impoñer o que xa na mesa de negociación, os “actores” sociais, parece que acordaran.
 
Xustifica, o ministro, a reforma da negociación colectiva en que a “flexibilidade na empresa mellorará a seguridade e condicións dos traballadores” unha vez máis retorcen a realidade para que sexa máis dixerible, non fai falta lembrar aquela argumentación esgrimida na Reforma Laboral cando xustificaron o abaratamento do despido para crear máis emprego.
 
En concreto as medidas adoptadas van polo camiño de atacar salarios, destruír os convenios e desactivar a acción colectiva dos e das traballadoras
 
En concreto fortalécese a negociación na empresa sobre o convenio de sector. Até agora os convenios de empresa melloraban os convenios sectoriais, a partir de agora poderá ser ao contrario. O empresario poderá forzar acordos nas empresas inferiores ao convenio de sector. Ten deste xeito máis posibilidades de impoñer a súa vontade en cuestións básicas como o salario, a xornada, a clasificación profesional, as formas de contratación, as medidas de conciliación... Ao atomizarse a negociación debilítase a acción colectiva.
 
Xeneraliza a arbitraxe como xeito de solucionar os conflitos. Inténtase, deste xeito, desvincular  a negociación da presión laboral, procederase directamente ao laudo.

“Mediante os acordos interprofesionais de ámbito estatal ou autonómico, previstos no artigo 83, deberanse establecer procedementos de aplicación xeral e directa para solucionar de xeito efectivo as discrepancias existentes tras o transcurso dos prazos máximos de negociación sen alcanzarse un acordo, incluído o compromiso previo de someter as discrepancias a unha arbitraxe vinculante, en cuxo caso o laudo arbitral terá a mesma eficacia xurídica que os convenios colectivos e só será recorrible conforme ao procedemento e sobre a base dos motivos establecidos no artigo 91”
 
En principio o convenio segue vixente (ultraactividade), pero se non hai acordo rápido (8-14 meses, dependendo se o convenio é de 2 anos ou máis) decidirá un árbitro.
 
Flexibilidade horaria e funcional Como mostra da flexibilidade interna que deberán incluír todos os convenios, existirá unha porcentaxe de xornada que se distribuirá ao longo do ano segundo as necesidades do empresario. A lei fixa un mínimo do 5% en cómputo anual.
"i) Medidas para contribuír á flexibilidade interna na empresa, que favorezan a súa posición competitiva no mercado ou unha mellor resposta ás esixencias da demanda e a estabilidade do emprego naquela, e, en particular, as seguintes:
1º) Unha porcentaxe máxima e mínima da xornada de traballo que poderá distribuírse de xeito irregular ao longo do ano. Salvo pacto en contrario, esta porcentaxe será dun cinco por cento.
2º) Os procedementos e os períodos temporais e de referencia para a mobilidade funcional na empresa."
 
Descolgue salarial "Sen prexuízo do anterior, por acordo entre a empresa e os representantes dos traballadores lexitimados para negociar un convenio colectivo conforme ao previsto no artigo 87.1, poderase proceder, logo de desenvolvemento dun período de consultas nos termos do artigo 41.4, a inaplicar o réxime salarial previsto nos convenios colectivos de ámbito superior á empresa, cando a situación e perspectivas económicas desta puidesen verse danadas como consecuencia de tal aplicación, afectando ás posibilidades de mantemento do emprego nesta”.
 
Estas son en liñas xerais as “novidades” introducidas no ámbito da reforma. Estas condicións son susceptibles de empeorar debido a que, no decurso da discusión nas Cortes, introduciranse emendas dos partidos máis próximos ao goberno que son os da dereita parlamentaria.
 
As medidas tomadas no día de hoxe son un novo ataque contra os dereitos laborais dos traballadores e traballadoras. Afondan  nunha reforma laboral inxusta que levará consigo, como se demostrou até agora, máis perda de dereitos, máis paro e máis precariedade laboral.
 
Tócanos dar a resposta que todas estas imposicións merecen. Temos que mobilizarnos unha vez máis para rexeitar a Reforma Laboral que nos están facendo tragar en píldoras, hai que facerlle fronte ao poder político e ao sindicalismo gobernamental que posibilita coa desmobilización e cos seus “debaneos pactistas” a desorientación ideolóxica de moitos traballadores/as o que propicia que nos metan “a calzador” as sucesivas reformas e o ataque constante contra os intereses da clase obreira.
 
Facemos un chamamento a toda a clase obreira galega á participación activa nas mobilizacións que convocaremos para responder a esta nova agresión.
 
 
FAI FALTA XA OUTRA FOLGA XERAL!