Considerados inspectores. Escríbolles na miña inocencia para alertalos dun erro no programa PADRE (e moi señor meu) da declaración da Renda deste ano. Acabo de descubrir, con gran sorpresa, que no IRPF existe dende hai anos un apartado para que os cidadáns con posibles poidan declarar as participacións en "Institucións de Investimento Colectivo en paraísos fiscais". É dicir, os fondos escondidos en SICAVs e similares nas Illas Caimán, ou na Bahamas. Serei eu, que teño o día parvo, pero non acabo de pillar a broma. Acaso Facenda pretende que aqueles españois de ben, que se emocionan ante o himno e a bandeira mentres evaden os seus impostos en Andorra, arrepíntanse xusto agora e confesen os seus pecados nesta casa? O é que eludir ao fisco tamén desgrava?
 
Sexa cual sexa a súa resposta, que xa imaxino as súas boas intencións, creo que debo advertilos de que os paraísos fiscais xa non existen; que se extinguiron. "A era do segredo bancario rematou", sentenciou o comunicado oficial do cumio do GR-20 de Londres, en 2009, nunha desas ocasións nas que os líderes mundiais refundaron o capitalismo tal e como o coñeceramos. O último informe da OCDE, hai uns meses, cumpriu coa nova orde e rematou cos paraísos fiscais pola vía rápida: sacándoos da lista negra a cambio dun pouco de maquillaxe.
 
Xa que lles lanzo estas liñas, aproveito para pedir dous discos dedicados. O primeiro: "Un imposto para os máis ricos", de José Blanco (foi a canción do verán hai dous anos). O segundo: "Que a crise non a paguen os de sempre", de José Luis Rodríguez Zapatero. Como ven, gústanme os clásicos.
 
Escolar