A austeridade do PP e o difícil que é predicar co exemplo
Dende o 22-M, o PP decidiu que para arranxar déficit é necesario ser austeros no gasto. Poden empezar a utilizar as tesoiras nas súas comunidades e concellos, que son os máis endebedados de España. Exemplo diso é Madrid, cuxa débeda é catro veces maior que a de Barcelona.
Aproveito para suxerirlles que utilicen as tesoiras nas contratacións a dedo, viveiro de comisións que enchen petos particulares e institucionais. Tampouco estaría mal reducir as convencións do PP coas súas viaxes, hoteis, comidas e "outros gastos" inherentes aos desprazamentos, que se pagan, con tarxetas de crédito. Gustaríame ver austeridade nos seus salarios e viaxes e evitar malos exemplos, como os de María Dolores de Cospedal con eses ingresos de escándalo.
Resumindo, creo que a austeridade que predica o PP será menos bolsas, menos sanidade, menos gasto social en xeral, diminución de funcionarios e todo sempre recortando nesa dirección.
De baixarse eles o soldo nada.
Xa me gustaría a min que os dirixentes do PP, tamén os do PSOE, empezasen a predicar co exemplo.

A economía somerxida e os datos do paro
Non se entende que nun Estado con tantos parados poida existir tanta economía mergullada. Resulta escandaloso, por non dicir outros adxectivos máis fortes, que a economía somerxida, segundo datos da Funcas (Fundación das Caixas de Aforros), puidese dar traballo entre 2006 e 2008 a catro millóns de persoas. Segundo os datos desta estatística, no Estado, a economía mergullada pasou ao 23,7% do PIB entre 2005 e 2008. Estes datos demostran que aínda somos un país cunha democracia de moi baixa calidade, a pesar de que formamos parte da UE dende 1986. A economía mergullada é un cancro brutal para o país. É unha metástase que hai que extirpar.

A ocupación do espazo público, segundo para quen
Dende as trincheiras mediáticas da dereita máis cavernícola lánzanse insultos, exabruptos, descualificacións, condenas, sarcasmos irados e invectivas ominosas contra os campamentos do movemento 15 de Maio. Alegan que as rúas e as prazas son de todos e que non se poden ocupar durante días. Pois ben, pode que teñan algo de razón, pero non vin nin non oído que ninguén fale de que deberiamos considerar os agnósticos, os ateos ou as persoas doutras crenzas relixiosas durante a Semana Santa católica, que nos ofrece unha ocupación ubicua do espazo público cos seus miles de procesións polas rúas. Córtase o tráfico ou desvíase durante horas e os comerciantes desas zonas non se queixan porque este espectáculo tan respectable atrae turismo.
Ou que se fai cando vén o Papa de visita? Acaso non se montan grandes escenarios e córtanse rúas ou ocúpanse prazas enteiras nos centros neurálxicos das cidades visitadas por el?