Parece que a acampada de Sol ten as horas contadas, para alivio dos comerciantes e hostaleiros que se queixaron, e dos políticos que desexan que a tormenta cidadá amaine. De modo que Sol perderá o colorido e vida destes días, e volverá ser o centro comercial ao aire libre que é dende hai anos, xa sen as lonas e pancartas que durante dúas semanas taparon a fealdade dunha praza onde non cabe xa un traste, entre estatuas ecuestres, tiopepes, quioscos, estacións acritalar e osos con albedro.
 
Sempre sospeitei que a fea acumulación de cachivaches en Sol ten intención política, unha forma de quitar espazo ás manifestacións, polo que temo que pronto engadan máis mobiliario urbano e novas estatuas, para obstaculizar futuras acampadas.
 
Pero o 15-M non marcha, nin moito menos se disolve. Só se muda, e desprégase, non para diluírse senón para crecer, para expandirse. Onte celebráronse asembleas populares en decenas de barrios, en Madrid e toda España, para conseguir crear dous, tres, moitos Soles, ao xeito do que dicía o Che de Vietnam. Corren o risco de fragmentarse e debilitarse ao perder o referente emblemático da acampada, si; pero tamén pode ser unha oportunidade de gañar músculo e perdurar, co chan máis firme dos barrios.
 
Ademais, en moitos casos a loita non se vai ao barrio: máis ben volve a el, pois del saíu orixinalmente, xa que moitos veciños levan meses construíndo os espazos de encontro, debate e loita que cristalizaron en Sol. Por iso nalgúns barrios, os máis resistentes, o 15-M encontrará terreo fértil para arraigar, mentres noutros haberá que regar moito para que creza, e tamén haberá onde se agoste sen remedio en canto chegue o verán.
 
Pero que non se fagan ilusións os que pensan que todo isto é flor dun día, un sarampelo primaveral que tal como vén se vai. Os que ocuparon as prazas durante dúas semanas xa saben o camiño de volta para cando faga falta regresar. E talvez entón o fagan dende cada barrio, e sexan máis.