Se aínda se pode falar hoxe de dúas Españas, talvez sexan as que o domingo pola noite ocupaban a rúa en Madrid separados por apenas un quilómetro. Á mesma hora que miles de cidadáns participaban nunha asemblea na Porta do Sol, outros miles celebraban a vitoria do PP na rúa Xénova. En ambos os dous sitios había pancartas, berros e ilusión, pero aí remátanse as coincidencias.

 
Entre os lemas máis coreados fronte á sede do PP, destacou un: "Isto é democracia, e non o de Sol", ao que seguía outro máis agresivo: "Porta do Sol, disolución,". Onte as valoracións dos dirixentes populares e os seus medios afíns insistían na mensaxe: " Non dicían que había que dar a palabra aos cidadáns? Pois mira o que din os cidadáns cando falan nas urnas! ", presumían algúns, dando por boa a aposta dos días previos, cando a dereita mediática botou un pulso aos acampados convertendo o lema de "Democracia real xa" nun "Democracia real hoxe", "Que falen as urnas", ou "A hora da democracia", segundo titulaban o domingo os tres principais diarios de dereita.
 
Na mesma liña, os tertulianos máis hostís ao movemento 15-M celebraban a pouca presenza de xente nas acampadas onte pola mañá (luns laborable), prognosticaban unha pronta evaporación destas por falta de apoio, e instaban a que a autoridade as disolvese no caso contrario. Era evidente o ánimo revanchista nos comentarios: unha forma de dicir aos que protestan contra o sistema político, a lei electoral, o bipartidismo e a partitocracia, que se non queres arroz, dúas cuncas.
 
Desta forma algúns pretenden ampliar a vitoria do domingo: o PP non só habería vapuledado a Zapatero, senón que ademais tería derrotado os "indignados" que piden máis e mellor democracia. De forma que o do domingo non era xa só un referendo revogatorio contra Zapatero, senón tamén contra os "antisistema", e por suposto ambos os dous gañounos o PP.
 
E aínda haberá quen votou crendo que se trataba de elixir alcalde!