Entendo o estupor de Esperanza Aguirre ("os antisistema debían presentarse ás eleccións") e os seus conselleiros ao asomarse ao balcón do seu despacho e ver a Porta do Sol tomada por centos de mozos.

"Pero, que fan aí? Por que non se foron a durmir á súa casa? É que non pensan ir a traballar hoxe? Como non foxen ao ver a policía? E por que non acampan na Moncloa, en vez de baixo o meu balcón? Se queren protestar, por que non o fan o domingo, votando? E sobre todo, por que non nos votan a nós, se tan cabreados están? "

Como Aguirre e Granados non son os únicos que se fan esas preguntas, respondámoslles: os manifestantes seguen aí porqué están fartos. Non se foron para a casa porque moitos non teñen casa. Tampouco irán a traballar: están no paro. Non se asustan ante a policía porque o seu lema é "sen casa, sen curro, sen pensión e sen medo"; e non teñen medo pois non teñen moito que perder. Non acampan na Moncloa porque a súa protesta vai máis alá de quen goberna. Votarán (ou non) o domingo, pero piden "democracia real". E non votan ao PP porque rexeitan o bipartidismo dominante.

Aínda que os presenten como apolíticos (cando en realidade son máis ben apartidistas), ou mesmo antipolíticos (e non falta quen alerta dun populismo berlusconiano), nas súas pancartas hai máis política que en calquera programa electoral. Política con minúsculas e con maiúsculas, de barrio e global.

Non teñen medo, pero dan medo. Por iso hai quen se apresura en convertelos nun problema de orde público, policial. E por suposto, xa lles colocaron o adhesivo: antisistema. Primeiro paso cara á súa criminalización se se vai das mans. Xa sabemos que no Estado Español antisistema está só un chanzo por debaixo de terrorista.

Se os manifestantes e acampados son antisistema, sono como o rebelde da canción de Jeanette, ao que o mundo fixera así. "Eu son antisistema porque o sistema me fixo así". É este sistema o que os expulsa. E despois de deixalos na rúa, agora pídelles que se vaian durmir á casa que non teñen.