A medida que pasaban os días as posicións máis políticas foron aparecendo, o movemento que, en principio, espertaba máis receos e desconfianzas dentro da esquerda tradicional, comezou a ter que mirarse con outros ollos, de aí que se “ofrecesen”, a última hora, para capitanealo, dirixilo ou a participar nel. Mesmo o PSOE, nun acto máis da súa política hipócrita, quixo identificarse con el.

As concentracións, desde un primeiro momento, foron un exercicio de democracia, o/a que quería falar dicía o que pensaba e a concentración valoraba as palabras segundo o criterio persoal de cada participante, cada acto cada panfleto, posicionamento, acción foi votado e determinouse por maioría.

O seu nacemento, vinculado á resposta da situación actual que marxina da política á cidadanía á que se lle consulta cada catro anos sendo posteriormente marxinada cando non, en aras de intereses superiores, machicada con políticas que xeneralizan a precariedade, desemprego… os pronunciamentos, entre outros:

• -          Contra os privilexios e corrupción da clase política,

• -          Contra o bipartidismo ao que se considera antidemocrático reclámase a eliminación da Lei D’Hont,

• -          Contra o paro,

• -          Por uns servizos públicos de calidade,

• -          Polo control das entidades bancarias, por unha fiscalidade progresiva e progresista que elimine as SICAV que controle de xeito efectivo a fraude fiscal e a fuga de capitais a paraisos fiscais.

• -          Contra que a economía prime sobre os intereses e dereitos da cidadanía, contraria á maioría da poboación

• -          Etc, etc, etc.

Fixeron que este movemento gañase en impulso social, de feito cando intentaron desaloxalos en Madrid (o estado, afeito a aplicar políticas represiva para manterse, non dubidou e aplicarllas, tamén a este movemento) propiciaron unha resposta masiva.