Se a vostedes  lles serven un prato de lixo, levántanse da mesa sen tocalo. Agora ben, se lles pagan por comelo, pénsano mellor? Proban un bocado a ver se está tan malo? Depende de canto paguen?

Vexan o caso grego. No medio do rumor crecente de que o país acabará crebando, as axencias de cualificación rebaixan a nota da súa débeda ao nivel dos “bonos lixo”. Con todo estes días Grecia emitiu letras a seis meses, e vendeu máis do previsto. E aínda houbo quen se foi a casa sen a súa ración de lixo, pois a demanda triplicou a oferta: as peticións de compra chegaron a 4.500 millóns.

Ou o lixo non está tan malo, ou pagan moi ben por comerllo. Máis ben o segundo, pois Grecia ofrece intereses disparatados (ata o 24% na débeda a máis longo prazo). Pero por moito que che paguen, segue sendo lixo o que te comes, e ademais aderezado con rumores sobre unha posible reestruturación da débeda que deixaría sen cobrar unha parte aos acredores. É dicir, coma se logo de rebañar o prato che pagan menos do prometido.

Como os compradores de débeda non son bobos, e menos aínda caritativos, queda descartado que estean facendo o "curmán", e tampouco parecen masoquistas. A aposta é forte, con aparencia suicida: canto máis se afunde Grecia, máis interese paga, e máis gañan uns acredores aos que interesa que siga caendo en picado. Pero claro, a corda ténsase tanto que pode acabar rompéndose, e que Grecia non sexa capaz de pagar o que debe.

E que pasará entón. Son eu o único que pensa que os acredores, bancos alemáns sobre todo, non se van a quedar sen cobrar? Son mal pensado por crer que acabariamos pagando entre todos, que os voitres corren riscos tan grandes porque confían en que Europa pague a factura se Grecia non pode? Se o rescate prestado fai un ano só serviu para que os comedores de lixo engorden, faremos agora un requete-rescate para garantir que ninguén quede sen cobrar o seu? Aclárenmo, porque se é así, corro a pedir eu tamén un bo prato de lixo.