Un intenta ser optimista, pero a realidade empéñase en contaxiarnos o seu pesimismo. Levamos un refacho na que acumulamos novos problemas sen lograr resolver os que xa temos, que se *estancan, se cronifican ou deixan para outro ano a saída.

Fagan a proba, tomen os principais asuntos das últimas semanas, e xa verán que panorama. A economía mundial? Aí segue, tras tres anos de crise e sen que se vexa aínda aquela luz ao final do túnel da que levamos anos oíndo falar. Non hai informe gobernamental, de organismo institucional ou de expertos que non aprace a recuperación un par de aniños como pouco, e iso vendo a botella medio chea.

O paro? Outro tanto. Polo momento subimos aos cinco millóns. O goberno presentou fai un par de semanas o seu escenario macroeconómico para os próximos anos, e segundo as súas previsións podémonos dar cun canto nos dentes se dentro de catro anos logramos baixar dos catro millóns de parados, a un ritmo que nos permitirá chegar ao pleno emprego nun par de séculos.