Cando toca tomar decisións sobre, xa non a rebaixa de salarios como aconteceu cos traballadores/as da administración pública do estado, senón simplemente sobre a posible conxelación de salarios (como ocorreu cos nosos vellos, e as súas ínfimas pensións), eses que lexislan a nosa precariedade néganse de plano a aceptar nin un só pequeno sacrificio.

O que cobran estes “señoritos” non é pouco, 8.000 € de salario ao mes, máis 300€ por asistencia a cada sesión, máis 4.200€ para gastos de oficina fan que o “oficio” de eurodeputado sexa ben rendible.

No canto de reducirse ou conxelarse o orzamento do Parlamento Europeo creceu máis dun 2% neste exercicio.

Tampouco aceptan viaxar co “populacho” en clase turista, eles queren primeira clase, faltaría máis!. Por pagar, o Parlamento Europeo paga incluso o exceso de equipaxe dos seus Eurodiputados. Xa se denunciara noutra ocasión que os Eurodiputados, para cobrar a asistencia aos plenos dos venres van ao parlamento coa maleta na man, asinan a súa presenza e inmediatamente abandonan o Parlamento.

Sabemos que, o pequeno “sacrificio” que rexeitaron realizar os parlamentarios europeos non vai solucionar a crise nin posibilitará que o paro e a precariedade diminúan, simplemente reclamámolo como un exercicio de coherencia. É inmoral que mentres que estes individuos lexislan nun sentido estrito con respecto a traballadores e traballadoras eles, cunha actitude absolutamente indecente vivan ao marxe dos sacrificios que nos obrigan a realizar.

Lembramos que os eurodeputados xa traizoaron nunha ocasión a esperanza de que houbese unha comisión de investigación sobre o Prestige, claro que era venres e as súas señorías tiñan presa por marchar para as súas casas.

18 de decembro 2002

As teses de populares e liberais impuxéronse por estreito marxe no pleno do Parlamento Europeo (PE) á dos socialistas, verdes e Esquerda Unitaria. Por 226 votos a favor e 222 en contra (máis seis abstencións), o pleno rexeitou crear unha comisión de investigación específica sobre o accidente do Prestige.

O resultado tan estreito da votación causou enorme malestar no movemento asociativo, xa que se comprobou, unha vez emitidos os votos, que de non ser pola ausencia de oito membros do grupo socialista (dun total de 24) esta gañaríase. A ausencia máis notable foi a do xefe de filas, Rosa Díez, que abandonou Estrasburgo pola mañá. Os outros seis ausentes foron Carlos Westendorp, José María Mendiluce, Luis Berenguer, Alejandro Cercas, Fernando Pérez Royo e María Rodríguez. Tampouco asistiu á votación Carmen Cerdeira, que leva catro meses de baixa por enfermidade.