04/04/2011
CUTUDC / Novidades
ACTUALIDADE
Indignádevos!
Traduciuse ao galego o libriño, máis ben un breve panfleto político de poucas páxinas, de Stéphane Hessel. Devido -na Francia popular sublevada contra a regresión social-, un excepcional éxito editorial e un fenómeno social. Grazas ao boca a boca e, sobre todo, ás novas redes sociais, o texto, ninguneado ao principio polos medios de información dominantes, conseguiu franquear censúralas e encher de esperanza miles de corazóns.
-
Noticias relacionadas
Di Balzac que o panfleto "é o sarcasmo
convertido en bala de canón". Engade Stéphane
Hessel que a indignación é a pólvora de toda
explosión social. Dirixíndose aos seus lectores,
recoméndalles: Desexo que achedes un motivo de
indignación. Iso non ten prezo. Porque cando algo
nos indigna, convertémonos en militantes,
sentímonos comprometidos e entón a nosa forza é
irresistible".
Os motivos de indignación non escasean: "Neste mundo, di Hessel, hai cousas insoportables". En primerísimo lugar: a natureza do sistema económico responsable da actual crise desvastadora. "A ditadura internacional dos mercados internacionais" constitúe ademais, segundo el, "unha ameaza para a paz e a democracia". "Nunca, afirma, o poder do diñeiro foi tan inmenso, tan insolente e tan egoísta, e nunca os fieis servidores de Don Diñeiro se situaron tan alto nas máximas esferas do Estado".
En segundo lugar, Hessel denuncia a desigualdade crecente entre os que non teñen case nada e os que o posúen todo: "A brecha entre os máis pobres e os máis ricos xamais foi tan profunda; nin tan esporeados o afán de esmagar os demais e a avidez polo diñeiro". A xeito de emenda suxire dúas propostas sinxelas: "Que o interese xeral se impoña sobre os intereses particulares; e que a repartición xusto da riqueza creada polos traballadores teña prioridade sobre os egoísmos do poder do diñeiro".
En temas de política internacional, Hessel afirma que a súa "principal indignación" é o conflito israelo-palestino. Recomenda que se lea "o informe Richard Goldstone de setembro de 2009 sobre Gaza, no cal este xuíz sudafricano, xudeu, que mesmo se declara sionista, acusa o exército israelí,". Relata a súa visita recente a Gaza, "prisión a ceo aberto para un millón e medio de palestinos". Unha experiencia que o arrepía e excita. Aínda que non por iso renega da non-violencia. Ao contrario, reafirma que "o terrorismo é inaceptable", non só por razóns éticas senón porque, ao ser "unha expresión do desespero", non resulta eficaz para a súa propia causa pois non permite obter os resultados que a esperanza pode eventualmente garantir".
Hessel convoca o recordo de Nelson Mandela e de Martin Luther King. Eles, di, indícannos "o camiño que debemos aprender a seguir". Porque, para avanzar, só existe unha conduta: "apoiarnos nos nosos dereitos, cuxa violación -sexa quen sexa o autor desta-, debe provocar a nosa indignación. Non transixamos xamais cos nosos dereitos! ".
Finalmente, declárase partidario dunha "insurrección pacífica". En particular contra os medios masivos de comunicación en mans do poder do diñeiro, e que "só propoñen aos cidadáns o consumo de masas, o desprezo cara aos humildes e cara á cultura, a amnesia xeneralizada e unha competición con decisión de todos contra todos".
Stéphane Hessel soubo expresar con palabras, o que tantos cidadáns golpeados pola crise e polas medidas de regresión social senten no fondo de si mesmos. Ese sentimento de que lles están a arrebatar os seus dereitos, eses anhelos punzantes de desobedecer, eses desexos de berrar ata perder o alento, esas ganas en fin de protestar sen saber como...
Todos esperan agora a segunda entrega. Cuxo título, loxicamente, só pode ser: Sublevádevos!
Ler Indignádevos!
Os motivos de indignación non escasean: "Neste mundo, di Hessel, hai cousas insoportables". En primerísimo lugar: a natureza do sistema económico responsable da actual crise desvastadora. "A ditadura internacional dos mercados internacionais" constitúe ademais, segundo el, "unha ameaza para a paz e a democracia". "Nunca, afirma, o poder do diñeiro foi tan inmenso, tan insolente e tan egoísta, e nunca os fieis servidores de Don Diñeiro se situaron tan alto nas máximas esferas do Estado".
En segundo lugar, Hessel denuncia a desigualdade crecente entre os que non teñen case nada e os que o posúen todo: "A brecha entre os máis pobres e os máis ricos xamais foi tan profunda; nin tan esporeados o afán de esmagar os demais e a avidez polo diñeiro". A xeito de emenda suxire dúas propostas sinxelas: "Que o interese xeral se impoña sobre os intereses particulares; e que a repartición xusto da riqueza creada polos traballadores teña prioridade sobre os egoísmos do poder do diñeiro".
En temas de política internacional, Hessel afirma que a súa "principal indignación" é o conflito israelo-palestino. Recomenda que se lea "o informe Richard Goldstone de setembro de 2009 sobre Gaza, no cal este xuíz sudafricano, xudeu, que mesmo se declara sionista, acusa o exército israelí,". Relata a súa visita recente a Gaza, "prisión a ceo aberto para un millón e medio de palestinos". Unha experiencia que o arrepía e excita. Aínda que non por iso renega da non-violencia. Ao contrario, reafirma que "o terrorismo é inaceptable", non só por razóns éticas senón porque, ao ser "unha expresión do desespero", non resulta eficaz para a súa propia causa pois non permite obter os resultados que a esperanza pode eventualmente garantir".
Hessel convoca o recordo de Nelson Mandela e de Martin Luther King. Eles, di, indícannos "o camiño que debemos aprender a seguir". Porque, para avanzar, só existe unha conduta: "apoiarnos nos nosos dereitos, cuxa violación -sexa quen sexa o autor desta-, debe provocar a nosa indignación. Non transixamos xamais cos nosos dereitos! ".
Finalmente, declárase partidario dunha "insurrección pacífica". En particular contra os medios masivos de comunicación en mans do poder do diñeiro, e que "só propoñen aos cidadáns o consumo de masas, o desprezo cara aos humildes e cara á cultura, a amnesia xeneralizada e unha competición con decisión de todos contra todos".
Stéphane Hessel soubo expresar con palabras, o que tantos cidadáns golpeados pola crise e polas medidas de regresión social senten no fondo de si mesmos. Ese sentimento de que lles están a arrebatar os seus dereitos, eses anhelos punzantes de desobedecer, eses desexos de berrar ata perder o alento, esas ganas en fin de protestar sen saber como...
Todos esperan agora a segunda entrega. Cuxo título, loxicamente, só pode ser: Sublevádevos!
Ler Indignádevos!
ATTAC
CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES
Quen somos | Contacto | Axuda
cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript