O copago, a sorbiños
"En ningún momento falei de copagamento sanitario, dixen que había que ser valente e aplicar medidas. " -Ramón Luis Valcárcel, presidente da Rexión de Murcia
Despois de tantas veces como se abre e reabre
o debate sobre o copago sanitario, e o xeito en que
adoita pecharse con desmentidos e promesas de
xamais dos xamases, teño dúas cousas claras: unha,
que máis pronto que tarde haberá copago. E dous,
que cando iso aconteza non se chamará copago, terá
outro nome e nos xurarán e rexurarán que aínda que
o pareza non é copago, é outra cousa.
O do copago é un globo sonda frecuente, pero de voo
curto: apenas levanta do chan, corren a picalo, en
ocasións o mesmo que o inflou, como onte o
presidente murciano. E non obstante, non pasa moito
tempo sen que volva cruzar o ceo brevemente o globo
do copago.
Parece coma se se tivesen posto de acordo para que
cada vez o lance un, e que non pasemos moito tempo
sen sobresalto: unhas veces tócalle a un dirixente,
outras un experto, a seguinte un organismo nacional
ou internacional, outro día aparece un estudo... Y
aínda que en todas as ocasións se apresuran goberno
e oposición a rexeitalo, aí queda, e vai facendo o
seu labor de zapa.
Porque tras cada globo picado queda claro que non
hai ambiente para o copagamento -que en realidade
habería que chamar 'repagamento', pois pagariamos
dúas veces-; pero os desmentidos sempre van
seguidos de chamamentos ao debate sobre o
financiamento sanitario, o insostible do sistema, a
obrigada revisión da carteira de prestacións, etc.
Non digo que non haxa que debater sobre a sanidade,
incluído o seu financiamento. Pero nisto, como
noutras materias sociais, estamos no peor momento
para abrir debate, pois como pasou nas pensións ou
o emprego, toda reforma sería a peor, a menos, e
irreversible.
Está claro que unha reforma sanitaria que afecte ao
seu carácter universal, público e gratuíto é unha
medicina moi dura de tragar, e que provoca no corpo
social intolerancia, irritabilidade, ardores e
descomposición entre outros efectos secundarios. De
aí que nos vaian dando sorbiños espazados para que
o corpo vaia tolerando o xarope. Aínda que visto o
que custa toleralo, máis que unha medicina parece
un veleno
Artigo de Isaac Rosa