Unidade!
É moi difícil que unha vez comezado o conflito retomar as circunstancias anteriores. É normal que as pelexas distancien. Nesta situación ténsanse as relacións e, cada vez é máis difícil recompoñer as cousas. Na contenda hai dúas partes, unha poseedora dos medios para solucionar o problema e outra que reclama esa solución. A que posee a forza inicial, a de poder outorgar, é a que ten que abrir a man. A parte que reclama só ten a forza da unidade, só xuntos podemos facer que a Universidade faga concesións.

Temos que espertar.
Compañeiros e compañeiras das conserxerías, dos servizos informáticos, de deportes, dos laboratorio, de obras…, temos que dar a cara, temos que aparcar as diferenzas, os medos, o colectivo precisa do esforzo de todos e todas, se queremos constituírnos como tal. Se non o facemos estamos perdidos. Xuntos podemos, individualmente poden impoñernos as condicións que queiran, colectivamente somos unha forza perigosa.

Reflexións sobre o desastre nuclear en Xapón
Penso que as nucleares son, por principio, inseguras e isto debería eliminalas do planeta pero tras a catástrofe de Xapón, pregúntome como é posible que se dean nun mesmo país estas tres circunstancias: ser o único que sufriu ataques nucleares na súa historia, ser ao mesmo tempo un dos países máis nuclearizados do mundo e ser tamén o país de maior risco sísmico do planeta. Se a ninguén se lle ocorre, por exemplo, levantar fábricas de explosivos nun deserto tórrido con temperaturas extremas, como é posible que ninguén levantase a voz ante a proliferación nuclear no país que sofre máis terremotos do mundo?