A historia repítese.
O outro día chegou ás miñas mans un programa electoral para o Claustro do ano 2001. Naquel folleto reivindicábanse, tamén, as RPT, indicábase que, entre unha e outra, pasaran cinco anos. Naquel tempo o goberno da universidade recaía noutro reitor, agora van seis anos sen que o PAS laboral teñamos unha Relación de Postos de Traballo. Está claro que a historia escrébese para repetila, e, ás veces empeorala.

Isto é o comezo
Isto non fixo máis que comezar. A situación, supoño, non se arranxará cunha única acción. Traballo lles custou noutros sitios como Vigo onde tiveron que facer non unha batalla senón unha guerra para conseguir o convenio. Non digo todo isto para desanimar, todo o contrario, non nos podemos desanimar porque non saia á primeira, teremos que seguir e seguir, insistir as veces que faga falla para conseguir as aspiracións de fai moitos anos.

Nin un paso atrás.
En xogo está a nosa dignidade, o peso do colectivo, que cando se vaia á xerencia ou a falar co reitor entenda que detrás dos interlocutores está verdadeiramente todo o PAS laboral. Se agora non actuamos non nos queda nada que reclamar, non habería forza moral para a representación colectiva sería unha razón máis na mochila para non ternos en conta, para illarnos aínda máis. Temos que responder todos a unha.