As revolucións cívicas
O outro día lin nun xornal un artigo de opinión sobre o que está a acontecer no mundo árabe, nel poñía exactamente:
“Que pasou coas revolucións nacionalistas que encabezaron Nasser e Bourguiba na década dos anos 50 do século XX e que Muammar al-Gadaffi continuou a partir de 1969? Por que devanditos réximes deviñeron e transformáronse en totalitarismos que hoxe están sendo derrocados polos seus propios pobos? Que garante que os nosos actuais procesos de cambio non transiten pola mesma ruta?

Debemos recordar que moitas revolucións triunfantes ? en diversas rexións do mundo e en diferentes épocas dexeneraron en ditaduras oprobiosas. Mesianismos e caudillismos de variada índole frustraron os anhelos de democracia e progreso. Pola coincidencia co noso tempo, o sucedido na Gran Arabia é unha lección - un espello - do que pode pasar cos nosos procesos de cambio. Vaia… se non aprendemos!”

Inmediatamente pasóuseme polo maxín a situación da universidade, canto desexabámolo cambio. Canto esforzo para que se producise e hoxe. Canto necesitamos unha revolución cívica!.

A redistribución da riqueza e a eliminación da pobreza
A pesar de que a erradicación da pobreza extrema é o primeiro Obxectivo de Desenvolvemento do Milenio de Nacións Unidas para 2015, pouco se fala dela.
Non se trata soamente de recoller diñeiro para paliar a pobreza, o fame e as calamidades dos veciños de moi lonxe, de África e Asia por exemplo, ou tamén de moi preto, do pobo, a cidade ou o barrio. Tamén se trata de conseguir cambiar esa crenza que sostén a mentira de que a pobreza extrema é algo propio do ser humano, algo que levamos connosco.
É unha mentira que deixará de existir cando os gobernantes, políticos, intelectuais e nós mesmos nos convenzamos de que a pobreza extrema débese extinguir por xustiza e, ademais, porque podemos facelo. Non é unha quimera ou algo imposible, non é unha ilusión nin unha idea infantil, é unha realidade medible e medida. Podemos e debemos erradicar a pobreza.

Cidadáns iguais ou inxustiza social?
O 20 de febreiro celebrouse o Día mundial da xustiza social para chamar a atención acerca dos abismos que continúan abertos entre cidadáns aparentemente iguais ante a lei. O concepto de xustiza social apareceu a finais do século XIX en Inglaterra nunha contorna política máis progresista que conservador. Mentres que a xustiza dos tribunais -a xustiza tradicional- serve de ferramenta de equidade entre persoas iguais, a xustiza social refírese precisamente ás desigualdades entre cidadáns. A xustiza tradicional é unha noción invariable, mentres que a xustiza social adáptase a cada momento histórico e político. Desgraciadamente, o concepto segue sendo actual.
Talvez chegue o momento de exporse que se pode facer para mellorar esta situación. Son necesarios moitos grans de area e cada un de nós leva o seu nun peto.

A reciclaxe de lámpadas e a obsolescencia programada
Desde fai días, vexo en televisión anuncios nos que explican a importancia da reciclaxe de lámpadas e invítannos a realizalo para mellorar o medio ambiente.
Faime sentir estraño ver como alguén pode impulsar a reciclaxe dun obxecto fabricado pola industria que creou a obsolescencia programada, que non é máis que reducir a vida útil de algo para manter ou aumentar as súas vendas.
Se os residuos das lámpadas son tan nocivos para o medio ambiente, en lugar de fomentar a súa reciclaxe deberían obrigar á industria a fabricalas con durabilidade, e unha vez logremos volver ter lámpadas permanentes (fai cen anos era posible). De todos os xeitos, moita xente recicla e iso está ben.