A unidade do PAS algo imprescindible.
Teñen que volver os tempos en que o que lle facían a un de nós facíanllo a todos. Se algo lle ocorre a un traballador, sexa fixo, interino, contratado, funcionario ou laboral, temos que responder todos.
As aspiracións son comúns, é inexplicable como a estas alturas, a acción social é diferente e como, á súa vez, a acción social do outro colectivo da comunidade segue a ser algo inalcanzable para o noso colectivo.
Separados, segregados, atomizados nunca conseguiremos nada. Unidos podemos!

O Acordo Social: unha patada á xubilación?
Os sindicalistas que negociaron a reforma das pensións desdeñaron outros líderes de sindicatos de clase e outorgáronse, mediante a negociación co Goberno, a tarefa de ser os únicos representantes da gran masa traballadora do noso país.
UGT e CCOO só poden representar os seus afiliados, pero o Goberno tamén cometeu un erro antidemocrático ao non convocar os demais sindicatos: CNT, CGT, CIG, USO, CUT, LAB, etc.
Non será que, ademais do uso do bipartidismo político, agora nos encontramos co bisindicalismo?

Os ataques contra o Estado do benestar
Os sindicatos maioritarios deron a estocada final ao Estado do benestar. O obxectivo: reducir o número de pensións a cobrar, evitar que se cobren na súa totalidade e restar dignidade ao dereito que ten calquera persoa a unha xubilación digna. Dicían eles mesmos que o Estado non ten un gasto en pensións que faga inviable o sistema (calcúlase que tan só un 10% do PIB se dedica a estas e, no afastado 2040, dedicarase un 14%). As consecuencias do pacto: foméntase o modelo de plans de pensións privados, algo que farán os mesmos bancos, caixas e aseguradoras que nos conduciron a esta situación actual.
O pasado 29 de setembro fixen folga, pero non para dar osíxeno a grandes empresarios nin a políticas neoliberais.Isto é o que asinaron CCOO e UGT, un pacto antiobreiro e antisocial.