Como bos lacaios asinan o que os seus amos lles reclaman, se hai que traizoar a traballadores/as non importa, aínda non fai moito que fixeron mobilizacións contra da xubilación aos 67 anos, algún cartel, panfleto… queda por aí, neles sinalaban que esa liña, a da xubilación aos 67 anos, nunca a cruzarían. Mentían, enganaron aos seus propios afiliados/as e esa mentira ten que pasarlles factura.

Notámolo nos piquetes da folga xeral, a distancia entre a clase traballadora e estes sindicatos medra día a día, non é para menos.

Non soamente asinaron o incremento da idade para ter dereito á prestación de xubilación, tamén aceptaron o incremento dos anos do cómputo, pasando dos últimos 15 anos aos últimos 25 o que significará unha gran perda económica na pensión. Tragaron con todo o que o goberno lles puxo enriba da mesa.

Pero isto non é o final senón o principio dunha traizón de gran calado. Aproxímase o acordo noutros aspectos esenciais nas relacións socio-laborais. A sinatura dun novo pacto social está próxima.

Tiñámolo claro, sabiámolo, as cúpulas sindicais destes dous sindicatos (CCOO e UGT) viven na mesma órbita que o capital e a súa representación política, pisan habitualmente as moquetas de grandes despachos. O paro, a precariedade, as pensións mínimas… son algo que lles queda tan lonxe como aos seus interlocutores.

Esquecéronse da clase á que representan. Coa súa actuación confirman, unha vez máis, que son parte do problema, aliñándose cos poderes político-económicos  contra os intereses da clase traballadora.

A pregunta que os traballadores e traballadoras nos facemos é: por canto nos venderon esta vez?.