Mentíronnos cando dicían que esta reforma era para crear emprego. Como se pode conxugar o despido gratis coa creación de emprego?. O que está a suceder non é máis que a consecuencia anunciada dunha lexislación preparada á medida para que isto sucedese.

As estatísticas que publica o INE na súa Enquisa de Poboación Activa (EPA) e que se refire ao último trimestre do ano 2010 reflicten uns números incontestables. O paro non deixa de medrar.

Na nosa nación o incremento foi de 8.200 persoas, o que sitúa o número de parados/as en 203.500 e unha taxa de desemprego do 15,7 % da poboación activa.

O aumento do paro en relación co mesmo trimestre do ano anterior é de 35.100 persoas, un 20,8 % máis. A poboación activa situouse no cuarto trimestre en 1.296.600 persoas, 17.400 persoas menos que o trimestre anterior e 10.700 persoas menos que o mesmo trimestre de 2009.

Por sexos, a taxa de desemprego, segue a ser maior entre as mulleres, co 16,3%, fronte aos 15,2% dos homes.

A taxa de desemprego xuvenil, entre 16 e 29 anos, como non podía ser doutro xeito tamén medrou no cuarto trimestre chegando ao 27,9%, o 2,6% por riba  do trimestre anterior e un 3,9% superior ao ano 2009. Neste sector, a taxa de traballo temporal e, polo tanto precarizado ao máximo, é do 50,1%.

A taxa de desemprego é maior en Pontevedra, co 22,5%, seguida de Vigo, co 19%, Ferrol, co 18,8%, Coruña, co 14,1% seguida de Lugo e Ourense, ambas cunha taxa de desemprego do 13,8% sendo a menor das sete grandes cidades a de Santiago cunha taxa de desemprego do 10,8%.

O mercado laboral funciona coas mesmas regras que calquera dos mercados sendo determinante a oferta e a demanda. Nesta situación de precarización absoluta, que era un dos factores que se buscaban, a demanda é tan grande que os traballadores/as vense na obriga de traballar “polo que lles dean” e nas condicións que determine o explotador.

Vivimos tempos difíciles para a clase traballadora, os sindicatos maioritarios traizoan a confianza que millóns de traballadores depositaron neles. A defensa dos dereitos e das conquistas queda, polo tanto, limitada á acción dos sindicatos nacionalistas e minoritarios a nivel de Estado.

O noso sindicato chama, unha vez máis, á unidade de acción dos sindicatos de clase, único camiño para reverter a situación. Temos que continuar mobilizándonos, temos que seguir acumulando forzas para dar a batalla contra as medidas que o capital xunto cos sindicatos ao seu servizo nos queren facer tragar.