31/01/2011
CUTUDC / Novidades
ACTUALIDADE
Máis colaboracións.
A palla e a viga entre a visita do papa e as linguas
cooficiais
Anda a dereita mediática e política escandalizada polo custo
que vai supoñer o uso das linguas cooficiais no Senado.
Parece ser que o custo neste período de sesións será de
350.000 euros (58 millóns de pesetas).
Pregúntome: saben canto custa a Xornada Mundial da Xuventude
á que asistirá o papa? A prensa baralla a cifra de 50
millóns de euros. Poden alegar que a este último acto
asistirán máis dun millón de persoas, pero no Senado estamos
representados todos/as. Isto recorda ao dito de "a palla e a
viga" que nos ensinaban en Relixión na escola.
A reforma das pensións, outra medida inxusta
Políticos e economistas xustifican a actual
reforma das pensións utilizando como argumento,
entre outros, o feito estatístico de que
vivimos máis anos.
Con esta xustificación un chega á triste
conclusión de que os logros conseguidos pola
ciencia e a sanidade non son compatibles cos
conseguidos pola economía e a xustiza social.
Parece agora que a lonxevidade a temos que
pagar traballando máis anos e sendo máis pobres
na nosa senectude. Acaso xa non compensará
vivir tanto tempo.
De que nos serven aos traballadores os avances
científicos e tecnolóxicos, a produción de
riqueza e as promesas democráticas, se ao final
os poderes económicos, axudados pola
globalización, polo medo, pola pasividade dos
traballadores e por unha inepta clase política,
nos arrastran a estados de precariedade
pretéritos?
A necesidade dos carrís bici para crear unha
cidade mellor
Os carrís bici son necesarios. Non se pode
vivir con tanto coche, as cidades deben ser
para os cidadáns, que é de onde vén a palabra,
e non para os automóbiles, que contaminan o
aire e nos deixan xordos. Hai que construír un
mundo menos agresivo, onde se poida pasear
tranquilamente e non faga falta correr tanto
para chegar a ningunha parte e onde o son máis
intelixente sexa o dun silencio reflexivo. Os
carrís bici son necesarios para que se faga un
pouco de deporte e para que vivamos nun mundo
sostible e non sexamos vítimas dunha agresión
inaguantable. Hai que recordar que somos seres
humanos, non monstros motorizados.
A resignación dos traballadores
Os traballadores dunha fábrica de coches
víronse obrigados a minguar os seus dereitos
para poder manter e permanecer nos seus postos
de traballo. O poeta sueco Harry Martinson
escribiu: "Non" foron "as revolucións senón as
resignacións as que permitiron vivir ao home".
Certo. Se a función continúa é pola continua e
vitalicia "resignación" á que nos vemos
sometidos. Todo o demais é un basto e falso
decorado, onde se mostran en escena os
privilexiados. É a nosa resignación o alento do
privilexiado.
Quen somos | Contacto | Axuda
cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript