Galicia rexistrou en decembro unha media de 997.774 afiliados á Seguridade Social, o que supón que a comunidade perdeu o millón de cotizantes o pasado ano, ao caer o seu número en 8.001 persoas (-0,80%) respecto de novembro e en 23.352 sobre o mesmo mes do exercicio anterior. É a cifra de cotizantes máis baixa desde maio do 2005.

O derrubamento da taxa interanual, máis dun punto por encima da media estatal, coloca a Galicia como a comunidade que porcentualmente máis emprego destruíu nos últimos doce meses, seguida de Baleares e Castela-A Mancha.

O concello galego con máis parados é Vigo (29.156), onde o desemprego rexistrado creceu por encima da media galega (un 8,51%).

Por comarcas, os maiores incrementos en termos absolutos producíronse nas áreas de Vigo -once concellos-, con 3.134 parados máis que a finais do 2009, e A Coruña -nove -, con 1.736 parados máis.

Por provincias, o maior incremento relativo rexistrouno a de Lugo que, cun 10,32% máis (2.184 persoas), chegou aos 23.352 desempregados o ano pasado. Na comparación intermensual, o aumento foi do 1,25%.

No caso de Pontevedra, a suba no último ano foi do 7,57% (6.599 persoas máis) e, en relación con novembro, situouse no 3,14%. O total chega ás 93.808 persoas

A continuación, o paro creceu un 6,48% en Ourense en 2010, ao sumarse 1.612 persoas ás listas e alcanzar un total de 26.480.

Por último, na provincia da Coruña, o ano pasado pechou con 4.079 desempregados máis que en 2009 (un aumento do 4,55%), ata un total de 93.673.

Na comparación intermensual, o desemprego creceu un 2,32%

A perda de afiliados no 2010 foi menor ca rexistrada  o ano anterior (entre outras cousas porque cada vez queda menos a quen despedir), o que dá pé ao Executivo para afirmar que se está tocando chan» e fai «prever a recuperación para os meses vindeiros»

Desde que Feijoo prometera na campaña electoral que acabaría co paro en corenta días escoitamos a mesma cantinela, “estamos no bó camiño”, “tocamos fondo”…, aínda que cada ano as cifras son peores e detrás delas vai a destrución da estabilidade económica de milleiros de familias, sempre lles atopan un lado positivo.

A realidade demostra que as receitas dos gobernos neoliberais  non rematarán coa sangría, as súas normativas e decisións van encamiñadas a satisfacer os desexos dos que nos despiden e precarizan.

Para facerlles cambiar as políticas só nos queda un camiño, o da mobilización.