Bancos e estado de alarma
O Goberno non tivo problemas para decretar o estado de alarma e sacar o exército para defender a liberdade de movemento dos 600.000 pasaxeiros que non puideron voar. Non obstante, aínda non se decretou o estado de alarma cando, tras saír ao rescate dos bancos e cubrilos de miles de millóns para que desen crédito ás pequenas e medianas empresas, estes non soltaron nin un só euro, o que causou a quebra de miles de empresas, a ruína de miles de empresarios e miles de parados. Entón non se decretou o estado de alarma, nin o exercito ocupou as sucursais bancarias, nin os banqueiros foron levados a punta de pistola ás súas centrais para que concedesen préstamos, nin sufriron o linchamento mediático como os controladores. Pola contra, tendéuselles a alfombra vermella para que tirasen balóns fóra e a crise pagárona os cidadáns.

Privilexios e crise
O príncipe Carlos de Inglaterra, quizais en virtude aos seus privilexiados pavillóns auditivos, foi un dos primeiros intocables en escoitar de preto o ruxido das masas cabreadas. De que cor é o medo, principito? Como se sente ao saber que o populacho ve no seu real status unha provocación fronte a todas as vexacións que padece?
A educación universitaria converterase en Inglaterra nun couto
inaccesible para os que non pertenzan á elite. É parte do plan, como a estratexia de dinamitar os nosos dereitos laborais e sociais e desmantelar definitivamente esa utopía da "sociedade do benestar". Pero terán calculado ben ata onde poden tensar a corda?
Cando aos pobos se lles arrebata a esperanza, a historia ensínanos que as reaccións son imprevisibles. Moitas revolucións derivan dese excesivo desequilibrio na balanza. É o que ten o odio. Escoitamos o seu profético latexo un tempo antes da explosión. Tic, tac, tic... pódeno oír? Está claro que eles non.

Os outros privilexiados do estado
Moito se falou ultimamente sobre a folga de controladores aéreos, que se converteron no saco de golpes dos consumidores, indignados pola suspensión dos seus voos, e aos que a clase política insulta e culpa da mala xestión aeroportuaria. O Goberno contraataca cun estado de alarma que supón a militarización dos aeroportos, o que dá pé a que en calquera momento un Goberno poida declarar tal estado porque tal ou cual gremio está en folga. Isto é moi perigoso, posto que supón a militarización de sectores que loitan polos seus dereitos, xa que os controladores esixen que se cumpran os convenios asinados. "Privilexiados" foi a palabra máis recorrente, pero oíla de boca de alguén que cobra preto de 100.000 euros anuais e que ten un soldo vitalicio soa a xolda. Privilexiada é aquela persoa que, aínda que a súa xestión pública sexa desastrosa e malgaste o erario público, xamais será procesada por iso.
Mentres tanto, pídese escarmento en cacharela pública para os controladores, mañá pedirase par aos traballadores e traballadoras da limpeza, aos que o alcalde da Coruña xa lles lanzou un preaviso "Non vou permitir que se tome como reféns aos cidadáns por asuntos que son estritamente de relación laboral", supomos que xa falaría co exército para unha posíbel intervención. Abriron a veda e van á caza do dereito a folga, dende agora todas elas van ir filtradas pola "defensa dos dereitos do cidadáns", "interese xeral" e cousas polo estilo para xustificar a súa prohibición e a represión sobre quen exerza este dereito.