A principal característica de Basilea III (2010) é a elevación do nivel de reservas duras que deben manter os bancos nas súas operacións. Nestes acordos sóbese o nivel de 2.5 por cento a 4.5 por cento do valor dos activos, e iso compleméntase cun amortecedor de 2.5 por cento. Así, os fondos que cada banco debe manter como reserva dura ascenden a 7 por cento dos activos.

Pero a realidade é que o sector bancario mundial descubriu hai tempo que pode sobrevivir saqueando a economía real, e que en caso de caer en bancarrota será rescatado inmediatamente polos poderes políticos dos estados, verdadeiros monicreques nas súas mans multiplicando, aínda máis, as súas ganancias.

A banca necesitaría ata 602.000 millóns de euros adicionais a escala mundial para facer fronte ás esixencias de capital contempladas na nova regulación do sector, coñecida como Basilea III, que entrarán en vigor o 1 de xaneiro de 2019.

O estudo analizou a situación dun total de 263, dividíndoas en dous grupos, o primeiro dos cales conta con 94 bancos considerados grandes (aqueles ben diversificados, con presenza activa internacional e un ratio de capital Tier 1 superior a 3.000 millóns de euros), e un segundo grupo ao que pertencen as 169 restantes de menor tamaño.

OS BANCOS EUROPEOS NECESITAN 291.000 MILLÓNS DE EUROS.

A nivel europeo, o Comité Europeo de Supervisores Bancarios (CESB) desenvolveu o estudo incluíndo 246 entidades do Vello Continente, das que sete eran do estado español. Do total de entidades analizadas, 50 bancos pertencían ao Grupo 1 e 196 ao Grupo 2.

Deste modo, o regulador destacou que de aplicarse os criterios de Basilea III a finais de 2009, os bancos do primeiro grupo necesitarían 53.000 millóns para cumprir cun ratio do 4,5% e 263.000 millóns para alcanzar o 7%.

Pola súa banda, os bancos do Grupo 2 necesitarían uns 9.000 millóns de euros para cumprir co requisito do 4,5% e uns 28.000 millóns máis para alcanzar o ratio do 7%.

Se non reaccionamos, imaxinade de onde sairán eses centos de miles de millóns de euros.

O sistema capitalista utiliza as crises do mesmo xeito que utiliza as guerras. As crises orixínanse pola avaricia desmedida do capital arruinando a economía real dos estados, rexenerándose a través da recapitalización realizada polos  xa paupérrimos estados. Iniciando, deste xeito, un novo ciclo.

Estamos en plena batalla, o capital afogou a economía dos estados, estes no canto de actuar contra os causantes acoden a executar o segundo paso, capitalizar, de novo ese avarento saco sen fondo, para isto lexislan de xeito que os que acabemos pagando sexamos nós, os traballadores e traballadoras.

Os poderes políticos son claramente os executores de políticas impostas desde o FMI e demais esferas de poder do capital.

Nós témolo claro, este sistema non serve!. Non aceptamos un sistema fundamentado na explotación dos traballadores/as.A loita é de clases e nós representamos á clase obreira.

Quedou demostrado que non chegou coa folga xeral realizada o 29 de setembro, desde esa data o capital seguiu actuando mentres os traballadores/as estivemos “á espera”. Na situación actual fai falta unha acción contundente e continuada, non lles podemos dar ningún momento para se recuperar, se non o facemos as consecuencias sufrirémolas xa non só nós, senón tamén as sucesivas xeneracións de traballadores e traballadoras, cada vez máis precarizados/as.