Sobre o estado de alarma
Con motivo do aniversario da Constitución e ao analizar os duros acontecementos dos últimos días, pregúntome se os cidadáns -ou polo menos os que amamos a democracia- perdemos máis do que creemos. Independentemente de quen teña razón no conflito aeroportuario, pregúntome: a ninguén lle inquieta que, por primeira vez en democracia, un Goberno recorrese ao exército e á xurisdición militar para resolver un conflito civil? Non é alarmante a posibilidade de que futuros gobernos fagan o mesmo con outros colectivos? Non resulta preocupante oír á xente da rúa aplaudindo a man dura e manexando unha solta verborrea preconstitucional, malia que esas persoas eran, ata hai cinco minutos, demócratas, progresistas e mesmo de esquerdas? A todo o mundo lle parece aceptable a identificación sen matices de Goberno e Estado?

Estado de alarma ante os especuladores
A crise dos controladores que acabamos de padecer ofrece unha boa oportunidade para comparar os diferentes modos de actuación que a clase política é capaz de emprender para solucionar situacións conflitivas.
Ante o que se denominou "chantaxe" e "secuestro da cidadanía" por parte duns privilexiados que non dubidan en poñer en xaque a un país por intereses egoístas, o Goberno decretou en tempo récord o estado de alarma, restableceu manu militari a normalidade aérea e vai facer recaer o peso da lei sobre os que considera culpables.
Non obstante, levamos moito tempo soportando os ataques dos especuladores financeiros que coas súas operacións poñen contra as cordas a economía de distintos países, obrigando os seus gobernos a rebaixar soldos, conxelar pensións, recortar gasto público en sanidade e educación, promover reformas laborais e alongar a idade de xubilación.
Sería posible que os gobernos de Europa decretasen outro estado de alarma e impedisen -poñamos que por un ou dous anos- as especulacións a curto prazo e outras manobras financeiras que prexudican gravemente as economías dos estados?

Os cidadáns non se mobilizan
Coa implementación de máis recortes no Estado do benestar, o presidente do Goberno, José Luis Rodríguez Zapatero, faille o xogo sucio á dereita, ao gran capital e aos mercados.
Vimos o exemplo dos países veciños -Portugal, Francia, Italia, Grecia, Inglaterra-, onde o pobo saíu á rúa para protestar contra os recortes do Estado do benestar, e nós cunha minifolga xeral que non serviu para nada. Ata cando imos aguantar?
Por que temos que soportar as clases máis desfavorecidas tanto sacrificio para que os máis podentes engorden as súas contas correntes á nosa costa?.