Como primeira medida, o sr. Reitor prohibiu as visitas. Durante os 3 días festivos non puidemos xuntarnos con ninguén, non vaia a ser que a solidariedade se espalle e o problema se multiplique.

Non se pode aducir, neste caso, a falta de seguridade, a Reitoría permite que se fagan accesos restrinxidos segundo as zonas.

Podíase, incluso, limitar o acceso ao vestíbulo, o amplo espazo diante de rexistro, no que puidésemos falar coa familia, amizades e compañeiros/as.

Estes, que presumen da súa progresía, utilizan os mesmos métodos que os que se utilizaban en épocas de infausto recordo:  non escoitar e illar.

Lembrar, hoxe, os motivos polos que, no seu día, moitos de nós pedimos o voto para eles produce congoxa.

Ían (íamos) cambiar a Universidade e resulta que se goberna mirando para os de sempre. Hoxe a universidade volve a ser unha balsa de aceite (como nas mellores épocas de Meilán) só sacudida polas reclamacións do PAS.

As reclamacións son fáciles de explicar:

Que cumpran o pactado!.

Mentres que se dilapidan os cartos, por exemplo cambiando a moblaxe da Reitoría, sen facer verdadeira falta e tiran 107.000 euros na externalización dunha páxina web que ninguén entende, cando, na institución, hai persoal máis que capacitado para sacala adiante en mellores condicións técnicas. Etc. etc. etc.. Resulta que din que non hai cartos para cumprir os compromisos pactados nos orzamentos e os que se adían desde o ano 2006.

Que pasa, non hai cartos só para o PAS, neste caso, laboral?

Non hai volta atrás.