En defensa propia
Estamos a asistir a un sistemático e desapiadado desmantelamento do Estado do benestar. O mercado, un ente sen nome nin posible identificación, está a poñer en xaque a vida das persoas, as súas familias e o seu futuro. Fálannos das políticas de axuste presupostario, de reformas estruturais, de sacrificios de pensionistas parados, traballadores. Sacrificios, din, necesarios para mellorar a economía. A economía de quen? A economía para quen?
Despois de ver pola televisión os disturbios de París, formúlome se a violencia da que tanto acusan aos que se opoñen a este sistema -persoas honestas e traballadoras que actúan para defender o pan de cada día e o dos seus descendentes- non é moito menor que a violencia dos que deseñan este sistema dende despachos luxosos, con traxes de firma e gravatas de seda, organizando atracos con luva branca

Zapatero equivocouse  nas medidas adoptadas
Cando o paro chegou aos catro millóns, Zapatero tiña dúas opcións: Incrementar o investimento público coa conseguinte creación de emprego e reactivación do consumo, ou ben facer un plan de axuste das contas públicas. A primeira tería ocasionado un aumento do déficit e a débeda, o cal dificultaría poder seguir tendo o financiamento exterior que necesitamos. Francia e Alemaña non llo permitiron e tivo que optar pola segunda, co cal salvou ao euro, aos bancos, caixas e grandes empresas, pero isto provocará un maior número de parados e a imposibilidade de saír da crise en anos.
En Ponferrada acaba de dicir que pensa seguir ata o final da lexislatura, porque en política ano e medio é unha eternidade, e aquí é onde se equivoca, porque nin Francia, Alemaña, os bancos, as caixas e as grandes empresas votan. Votarán os parados, e estes non lle van perdoar que optase por salvar os grandes a custa dos pequenos, aínda que tivese razón ao facelo.

Menos e máis segundo Aguirre e Díaz Ferrán
En apenas 24 horas, dúas eminencias do sector neocon (chamémolo así) no noso país resumiron maxistralmente esta forma de pensamento (chamémola así). Esperanza Aguirre, embaixadora do Tea Party en Madrid, defendeu a fórmula "menos Estado e máis nación".
E o seu fiel admirador, Gerardo Díaz Ferrán, recoñecido liquidador de empresas e empregos, soltou aquilo de "menos salario e máis traballo". Difícil expresalo con menos palabras. E máis brutalidade.