A situación é máis alarmante en Galicia que a do resto do Estado. Así, os 584.000 galegos que en 2009 vivían en situación de pobreza supoñían o 21% da poboación, unha porcentaxe que supera en dous puntos a media española.

As axudas que máis se solicitan, son "todas as esenciais para un mínimo vital", o transporte, a comida, a vivenda, a formación, a busca de emprego, a roupa e o calzado e os gastos sanitarios. Unhas demandas que, no caso de Cáritas, se incrementaron ata o 90% nos últimos dous anos.

Nese caso, as cifras de Cáritas sinalan que hai medio millón de fogares no Estado que sobrevive sen ningún tipo de ingresos. Ante este dato, cando aparezan "os brotes verdes", as persoas que reciben estas axudas, "aínda tardarán en ter oportunidades reais" para poder saír da crise.

Entre os que buscan as axudas destacan os mozos, as mulleres con familiares ao seu cargo, os xubilados coas pensións máis baixas e un novo perfil, o dos homes sós que perderon a súa vivenda.

Son preocupantes as persoas que tiñan a súa vida "normalizada" e que perderon a estabilidade ao quedar no paro. Por outra parte, están as persoas que, despois de xa ser axudados por unha ONG, perden a pouca estabilidade que tiñan e volven á situación inicial.

Como se pode observar, esta situación, no canto de ser abordada desde a solución  ás circunstancias que a orixinan, abórdase desde un sistema de caridade que simplemente tenta evitar a visibilidade dos efectos, para “limpar” conciencias e é aproveitado polas empresas e organizacións para efectuar un lavado da “fachada”, así Caixa Galicia ven de “doar” 230.000 euros á ONG da que estamos a falar, doazón da que se aproveitará primeiro facendo propaganda da mesma e logo, sen dúbida, mediante os preceptivos descontos fiscais.