Agosto de 2010
 
 

16/08/2010

   CUTUDC / Novidades

  ACTUALIDADE

 

Colaboracións

 

 

Máis colaboracións.

 


 

 

               

 

A folga xeral, unha chamada de atención
Calquera observador imparcial do momento histórico que vivimos concluiría admitindo que o responsable da grave fractura social, a agónica crise ambiental e as agresións aos dereitos fundamentais dos cidadáns é un sistema perverso que antepón os intereses financeiros aos seres humanos. Entón, se partimos desta premisa, a folga xeral do 29 de setembro non debe considerarse como un castigo ao Goberno que só sirva para beneficiar electoralmente a outro partido que, á súa vez, nos dará dobre porción do mesmo. Iso podería suceder se a xente decide quitarlle o seu voto aos malos para entregarllo borreguilmente aos malos. É outro o cambio o que debemos esixir: un cambio de modelo.
A folga debería ser o espertar da era da lucidez para o noso pobo. Un abonda xa! enérxico contra esta política de desenvolvemento suicida que se sustenta nun método de selección natural baseado na cobiza.



O soño da dereita é o pesadelo da maioría
Coa enxeñaría social deseñada polo neoliberalismo que se practica dende os inicios do capitalismo, observamos a penúltima estocada contra o Estado do benestar, o sector público e os dereitos sociais.
O sistema sabe moi ben as consecuencias que carrexa a chantaxe que supón inocular o veleno do medo e do individualismo pailaroco, e que se traduce nun mellor sometemento aos seus designios. En case todos os países europeos xa o conseguiron, e falta pouco para que o triunfo conservador sexa absoluto.
Materializado o efecto da chantaxe, a dereita financeira, política e mediática fregarase as mans ao ver aumentar os seus beneficios económicos grazas aos inxenuos.
O seu soño verase cumprido. Un soño para eles, pero un pesadelo para a inmensa maioría.


Violencia contra as mulleres: ata cando?
Mulleres con fillos ao seu cargo ou que non teñen a ninguén máis que a ese home. Mulleres con estudos ou sen estudos, mulleres con independencia económica ou sen emprego. Mulleres con medo, que viven no medo. Mulleres humilladas, que perden a autoestima. Medio centenar de mulleres asasinadas ás mans das súas parellas ou ex parellas. Son moitas, pero tan só unha morte por esta causa xa é demasiado.

Por unha sociedade onde os maiores se sintan integrados
Nun dos países máis envellecidos do mundo, os nosos maiores seguen sufrindo graves carencias asistenciais e sociais. A Lei de Dependencia foi sen dúbida un importante paso, pero non vai máis alá de coidar os que xa teñen un problema. A medida que nos facemos maiores, todos necesitamos gozar dunha vida chea, con saúde, seguridade e participación na vida económica, social, cultural e política. Os maiores seguen traballando nos campos, coidan dos seus netos, gardan as mellores receitas, asómanse ás novas tecnoloxías e, sobre todo, reivindican participar e seguir tomando decisións.
No Estado viven máis de sete millóns de maiores de 65 anos, máis do 16% da poboación, que cada vez se afastan máis da imaxe de "seres pasivos e aburridos". Son cada vez máis activos, buscan aprender cousas novas e encher o seu tempo con actividades de ocio e cultura. Son persoas que, en definitiva, non poden verse reflectidas nunha soa imaxe nin ser tratadas como un mesmo grupo.
Non obstante, a soidade e o illamento convertéronse nos seus maiores problemas. O risco de illamento social e outros problemas como minusvalideces, depresión, enfermidade ou mobilidade reducida agrávanse en persoas con círculos sociais reducidos, un grave risco que corre máis dun millón de persoas maiores que viven soas en no territorio español.
Por iso, estes días celebrouse o Día Internacional das Persoas Maiores coa promesa de construír unha sociedade onde encontren espazo e recoñecemento.



 

 

 

 

 

CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES

cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript