Só un presidente do Goberno como Zapatero puido pensar que ía ser doutro xeito.

A reforma laboral propicia  a precarización das relacións laborais dun xeito absoluto.

En época de crise xeneralizada, onde á porta de cada empresa hai centos de traballadores pedindo emprego. A alguén lle cabe na cabeza que, podendo contratar a un traballador/a de xeito precario, asegurándose o despido sen indemnización ningunha e cando lle veña en gana, o empresario vai contratar de xeito indefinido?.

Recoñecer a súa ineptitude e a falta de previsión non lle confire máis credibilidade á política gobernamental, todo o contrario, é un factor máis na improvisación xeneralizada que deriva das actuacións do Goberno.

O curioso do caso é que cando se aprobou a dita reforma, o día 9, consolidáronse os dous preceptos.

Claro que se percataron  da dicotomía (favorecer o despido xeneralizado, reforzando a contratación temporal e subvencionar o contrato indefinido, homologado ao de fomento), o que pasa é que a reforma laboral ten unha finalidade demostrada nas estatísticas e que coincide coas directrices emanadas do FMI e do BCE, todos/as precarios/as.

Na etapa de Zapatero ao fronte do Goberno do Estado pasamos de ter como posibilidade próxima (aspiración con visos, dicían, de realidade) o pleno emprego a ser o Estado da Unión Europea con máis paro.

Esta circunstancia manifesta:

*.- Que o tipo de emprego existente era xa, nesa época, moi precario. A eventualidade xa era xeneralizada sendo os traballadores/as nesta situación os primeiros en sufrir as consecuencias da “crise”. A estes traballadores/as fóronlles rescindindo contratos sen a máis mínima contestación. Os sindicatos “oficiais” optaron por mirar para outro lado.

*.- Que a lexislación xa era moi permisible coa precariedade laboral, dando carta de lexitimidade a ese tipo de contratación.

Levamos anos sendo o pais da UE con máis paro, a situación non se reverte porque ao empresariado, ao capital, interésalle que se manteña unha gran bolsa de paro, sen control, que posibilite a implantación de políticas cada vez máis restritivas e que engordan cada vez máis os seus petos, as políticas do tipo da reforma laboral aínda llo facilitan máis.

O propio Ministerio de Traballo recoñece que as cifras de paro non variarán nos vindeiros anos.

A única política que cambie a situación virá dun cambio radical nas relacións laborais, que impoña á  contratación estable e con dereitos.

Este Goberno non o vai facer se non lle obrigamos.