Galicia non é unha illa no medio dun océano de precariedade, no mes de agosto acabaron no paro 1.743 persoas máis no noso país o que fai un total de 211.532 desempregados/as cifra que representa un 8,34 por cento máis que en agosto do ano pasado (16.291 parados/as máis).

Na comunidade galega, o desemprego creceu máis entre o colectivo feminino que no masculino. Así, o total de mulleres paradas aumentou en 1.327 ol mes pasado, ata alcanzar as 115.163. No caso dos homes, rexistráronse 416 demandantes de emprego máis que en xullo, ata sumar 96.369.

O número de afiliados á Seguridade Social en Galicia descendeu en 431 persoas, un 0,04 por cento, ata alcanzar un total de 1.029.214 en agosto respecto a xullo. Ademais, a comunidade rexistrou 17.777 afiliacións menos que no mesmo mes de 2009, é dicir, un descenso interanual do 1,7 por cento, segundo informou o Ministerio de Traballo.

Isto pon de manifesto dúas cousas:

 

• *   A precariedade das contratacións realizadas ao comezo da etapa estival que, ao rematar, rematan con ela as contratacións.

 

• *   Que os señores/as do Goberno menten como canallas cando din que a reforma laboral servirá para crear emprego.

 

Para que se remate co desemprego fai falla cambiar radicalmente as políticas económicas, fiscais, laborais e sociais.

 

• *  É preciso apoiar a economía produtiva e penalizar a economía especulativa.

 

• *  Hai que darlle un xiro radical á fiscalidade, facendo que o maior peso sexa soportado polos que máis teñen e perseguir a fraude.

 

• *   No eido laboral apostar polo emprego fixo, de calidade e con salarios dignos.

 

• *   Hai que desenvolver políticas sociais de apoio aos máis desfavorecidos. Mulleres, mocidade, parados/as de longa duración… teñen que ser suxeitos prioritarios á hora de activar estas políticas. Dentro deste apartado deben ter, tamén, un tratamento especial a sanidade, a educación…

 

É evidente que as políticas oficiais non van, nin van a ir, por este camiño se non o obrigamos.

O poder político non serve aos intereses do pobo traballador, representa os intereses do capital. Obedece fielmente os ditames do Fondo Monetario Internacional e os do Banco Central Europeo.

Temos que lanzar, de novo, claro e alto a consigna de que esta crise que non creamos os traballadores, non a imos pagar os traballadores!.

Este sistema non serve, non nos vale a súa refundación, queremos a súa eliminación.