Está claro que algo ten que cambiar, coa inacción estase a dar por bo o número de mulleres mortas que cada ano producen os asasinatos machistas.

Mentres que hai unha especial sensibilidade por todo o que implica o “terrorismo”, sendo o número de mostos infinitamente menor que o que provoca a violencia machista, a presión social e política fan que non se repare en gastos e esforzos para a súa erradicación. Esiximos un esforzo, cando menos, semellante para erradicar esta lacra.

O primeiro que hai que facer é situar a violencia de xénero como un feito que afecta a todos as clases sociais e estamentos da sociedade, tampouco é un feito “importado” (moitas veces cando se da a noticia sublíñase a orixe inmigrante do agresor), tampouco deriva dun baixo nivel cultural, nesta até agora última morte o asasino é mestre (un dos,teoricamente, encargados de transmitir valores positivos ás novas xeneracións). A violencia machista é un xeito de agresión moi integrado na nosa sociedade e derivado do sentido de posesión que o home ten sobre a muller.

A solución é complicada pero é evidente que non hai avances na súa erradicación.

Un dos factores esenciais é o educativo, hai que sensibilizar a nenos e nenas na igualdade, no imprescindible que é unha convivencia correcta entre os cidadáns, no necesario que é o respecto aos “outros”, non impoñer. Os que se opoñen á materia de Educación para a Cidadanía, nunha actuación hipócrita máis, participaron estes días en concentracións e actos de repulsa, moléstanlles os efectos pero non queren eliminar as causas, interésalles manter o estatus de supeditación que ten a muller, o matrimonio “tradicionalista”. Este problema hai que atacalo desde a raíz.

Outro problema é a diversidade de criterios que sobre a violencia de xénero se instalaron nos xulgados (ninguén escapa á súa condición), así aparecen situacións coma a xustificación dun acto violento porque a muller levaba minisaia e ía provocando, ate, máis recentemente, o xuíz que determinou que unha agresión contra unha muller non era violencia de xénero porque o efecto da dita agresión era menor.

Agrávase o problema cando os agresores, a pesar de ter ordes de alexamento, teñen verdadeira liberdade para se aproximar, e agredir ou asasinar, ás mulleres ás que non se podían aproximar.

Toda convivencia orixina problemas, un  dos problemas que, en xeneral, temos as mulleres é que aguantamos moito, e “moitas”, antes de dar o paso de denunciar e rematar coa relación, aquí interveñen causas sociais, económicas, afectivas….

Sempre que haxa o máis mínimo vestixio, hai que acudir aos centros da muller, asociacións feministas…. Neles hai especialistas que poden aconsellar nos primeiros pasos da solución.