O dereito e o deber do traballo digno
A dignidade e os dereitos do home alcánzanse, fundamentalmente, co traballo que proporciona un ben ao individuo, á súa familia e á colectividade. O artigo 35 da nosa Constitución fai referencia explícita ao "dereito e deber" do traballo, que é un ben para toda a sociedade que, á súa vez, debe compensar con outros beneficios sociais.
Unha parte dos xitanos romaneses en España traballa normalmente, outra parte dedícase á mendicidade utilizando furgonetas que os levan aos semáforos para limpar parabrisas ou diversas ocupacións máis ou menos dignas. Outra parte, menos numerosa pero máis rechamante, utiliza a menores para furtos nas cidades. Pódese e débese integrar a este colectivo, xa que non podemos cronificar esta situación como lle gustaría ao sector xenófobo da dereita.

O regreso á tan temida incerteza
Estamos a regresar sen remedio a tempos que pensabamos superaramos, a tempos de incerteza máxima. En que consiste esta involución e quen son os seus promotores?
Empresarios, banqueiros e políticos corruptos, indiferentes ao sufrimento alleo, fannos a vida imposible, acabando coa seguridade do home moderno baseada no traballo estable, o acceso a unha vivenda digna e a unha sanidade pública de calidade e o goce dunha pensión de xubilación xusta.
Todo iso en beneficio propio e aproveitando a escasa capacidade de resposta dunha cidadanía que se viu desbordada pola súa voracidade sen límites e que agora se encontra atenazada por o medo que experimentan aqueles que saben que o seu día a día se converteu nunha auténtica ruleta rusa.

Debemos parar a corrupción
Algo importante non funciona en España cando, despois de máis de 30 anos de práctica democrática, un gran número de cidadáns ve os políticos como problema, e non como solución. Os mozos que entón vivimos a morte de Franco, desexabamos con impaciencia non só probar por primeira vez a liberdade, senón tamén que se desterrase para sempre a indignidade da vida pública. Non obstante, hoxe vemos con verdadeira preocupación a insuficiente importancia que os partidos políticos atribúen a unha das máximas manifestacións desa indignidade, a corrupción.