A reforma laboral é unha traizón aos traballadores
O Parlamento traizoou á clase obreira coa aprobación da reforma laboral.
Somos pobres porque somos vítimas dunha violencia estrutural, dun sistema que manipula a persoa considerándoa un mero produto do mercado. Os novos popes da economía condicionan o desenvolvemento económico a unha política baseada na precarización do mercado de traballo, máis privatizacións e maiores sacrificios por parte dos traballadores. Falóusenos moito da economía da innovación e do crecemento, pero ninguén enarborou a bandeira da inclusión social. Sen decatarnos, o modelo americano invadiu Europa.
Dicía Saint-Simon: "O paraíso non esta detrás, senón diante de nós", pero para el debemos dar voz a aqueles sen voz, democratizando a democracia e esixindo que sexamos os cidadáns os auténticos soberanos do noso destino. Pero para iso é imprescindible a participación, a loita e a unión dos pobres do mundo, que somos todos menos aqueles que nos dan receitas económicas e as súas marionetas que as levan, á práctica.

Touros, leóns e gladiadores
A similitude dunha praza de touros e un anfiteatro romano é obvia, arquitectónica, pola súa forma redonda e funcional, porque as súas localizacións ofrecían e ofrecen unha diversión ao pobo. E a crueldade desa diversión segue na descrición desas dúas construcións.
Durante máis de 500 anos celebráronse espectáculos sanguentos nos anfiteatros. Pasaron 20 séculos e aínda hoxe hai persoas que se satisfán vendo como un ser vivo sofre desangrándose polas feridas que lle causa un cabaleiro vestido de luces, querendo demostrar o grande home valente que é.
Pregúntome se estas persoas que berran e viven esa tortura sanguenta como unha diversión aplaudida e ovacionada teñen nas súas casas cans, gatos ou animais que coidan e que queren. Porque, se é así, non entendo como poden querer a uns e desexar que outros, por nacer grandes e bravos, sucumban ante eles ata a morte.

A legalidade da prohibición
O Parlament, en exercicio da representatividade que lle outorga o ordenamento xurídico, admitiu a trámite unha iniciativa lexislativa popular para ser votada polos deputados autonómicos e, como resultado desta, o Parlament aprobou a supresión das corridas de touros no ámbito territorial da súa competencia. A Generalitat de Catalunya, en exercicio da súa lexitimidade, decidiu non someter esta cuestión -despois de tramitala con total legalidade- a referendo. Ambas as dúas institucións actuaron conforme ao Dereito e, non obstante, os máis destacados membros da caverna do PP montaron en cólera, proferindo a consabida ringleira de improperios e desmesuras que lles caracteriza. Facendo súa unha iniciativa que cren compartir con todos eles, propoñen agora declarar as corridas de touros Ben de Interese Cultural e que a Unesco as declare Patrimonio Cultural da Humanidade. Será España o primeiro país do mundo onde o maltrato animal innecesario, feito espectáculo público, se eleve a categoría de cultura? Esa si que sería, para moitos cidadáns (aos que non coñece Francisco Camps), unha boa razón para romper sentimentalmente con España.

Os españois si están estresados
Non estaría de máis que algún servidor público se dedicase co mesmo entusiasmo que cos bancos a facerlles probas de estrés aos cidadáns, para ver como de preparados están ante o caso da tormenta económica que podería desencadearse en non moito tempo.
Refírome a que ninguén lle pon o termómetro á sociedade para comprobar se moitas familias están a punto de romper polas débedas ou se moitas persoas están a sufrir non xa a ruína, senón a miseria. Sería útil ver nese test de estrés canto máis poderá aguantar a sociedade sen colapsarse e sen que algún barrio comece a entrar en chamas, ao estilo francés, para ser sufocado polas forzas antidisturbios. Este brinde ao sol de dicir que os nosos bancos son solventes, como casa con que hai uns meses pedían miles de millóns de euros ao Estado chorando cual señorita? Aquí hai algo que non cadra...