Dito isto, si é por desgracia certo que (1) os sucesivos gabinetes socialistas dende 2004 non fixeron absolutamente nada para previr unha crise perfectamente previsible (e de feito prevista dende hai anos por moitos e prestixiosos economistas alleos ao dogma neoliberal), que (2) durante meses negaron testanamente a súa implosión e os seus desvastadores efectos sobre a economía española (sen máis motivo que o máis basto electoralismo) e que (3), unha vez recoñecidas a súa existencia e a súa magnitude, reaccionaron traizoando o seu ideario e o seu programa electoral socialdemócratas, apegándo se como unha sombra ao receitario neoliberal máis basto e nefasto (adelgazamento do Estado de Benestar, desregulación do mercado laboral, mitigación da progresividade fiscal...) e mostrando unha humillante bandeira branca ante a acción concertada da banca, os fondos especulativos, as axencias de cualificación, a prensa financeira e o resto de voitres preeiros do gran capitalismo globalizado (que son os que, na práctica, levan meses ditando a política económica deste país coa autoridade propia dun potencia militar ocupante).