Que se persegue ao insistir tanto en recortar gasto público para reducir o déficit?

Nun pobo español, viven Francisco de 50 anos, María José de 43 e a nai de ambos os dous de 84. Desempregados, xa non perciben subsidio de paro. Os tres sobreviven coa pensión da nai: 597 euros mensuais. Esta é unha consecuencia cotiá, abundante e dramática da situación económica. Non só en España. Froito da crise global da que non saímos polos recortes de presuposto público, pois a histeria contra o déficit mantén o desemprego (ou increméntao), reduce salarios, ademais de empequenecer a seguridade social e a educación pública.

Recortar o déficit público é prioridade elevada a dogma. Iso e que os bancos non dean créditos garante unha prolongada crise. Sobre iso, o economista Juan Torres explica que o Banco de Pagamentos Internacionais fixo público que a banca española é a máis rendible do mundo. Pero eses rendibles bancos non prestan e así paralizan a actividade económica. Neoliberalismo puro.

Larry Elliott, responsable de economía do diario The Guardian, recorda que o presidente Roosevelt utilizou o gasto público para relanzar a economía americana e así o país comezou a saír da crise de 1929. Pero despois, Roosevelt escoitou os que grallaban que o déficit presupostario sería intolerable para futuras xeracións. Recortouse o presuposto... e a economía norteamericana caeu de novo en recesión. A recesión superouse cando Estados Unidos interveu na Segunda Guerra Mundial, que supuxo un enorme incremento do gasto público. E a economía funcionou. En 1945, rematada a guerra, o déficit presupostario americano alcanzaba 250.000 millóns de dólares, o 120% do PIB. Pero iso non impediu que Estados Unidos se convertese na primeira potencia económica.

Que perseguen os neoliberais cando insisten tanto en recortar? Segundo Michael Hudson, antigo economista en Wall Street e hoxe profesor na Universidade de Misoury (Kansas City), o que persegue o neoliberalismo é desintegrar a seguridade social, neutralizar o sistema estatal de pensións e reducir á mínima expresión a asistencia sanitaria e a educación públicas. Desmantelar o estado social de dereito.

Esta política naceu tras a caída do muro de Berlín, en Breton Woods, co Consenso de Washington e a impagable complicidade do FMI e do Banco Mundial. Hoxe, a minoría privilexiada neoliberal controla a política económica e ten ao seu servizo a maioría de gobernantes; conservadores e socialdemócratas.

Estamos ante unha renovada teoloxía do neoliberalismo; teoloxía porque pretenden que é a única política posible e non se pode discutir. Teoloxía económica contra a Seguridade Social para urdir un mundo privatizado. Porque necesitan que desapareza o sistema público de pensións para que os asalariados contraten pensións privadas e así a minoría privilexiada dispoñería de fondos inxentes para continuar especulando sen freo.

Ao mesmo tempo, Europa, Gran Bretaña, China, Xapón... obstínanse en reducir o seu déficit drasticamente e tamén fomentar as exportacións. Para crecer. Se todos recortan quen poderá importar? Se ninguén importa quen poderá exportar? A cuadratura do círculo.

Ademais, a dirección da política económica foi cedida aos bancos centrais, correveidiles da banca, para que esta continúe especulando e enriqueceuse. Son os bancos centrais os que dogmatizan que a única política posible é apertarse o cinto e prexudicar á maioría traballadora. Din que así se recuperará o sistema financeiro. Pero se o sector financeiro só pode ser rescatado recortando seguridade social, atención sanitaria e educación, por que habemos de rescatalo?

E unha nota para deixar claro onde estamos. A Universidade de Oxford, co apoio de Nacións Unidas, elaborou un índice máis preciso para medir a pobreza. Segundo este, hai 400 millóns de pobres máis no mundo dos que criamos. Pobre é quen dispón de menos dun dólar e cuarto diario. O novo índice ademais ten en conta se se pode acceder ou non á saúde, á educación, á electricidade, á auga saudable... Así resulta que no mundo hai 1.800 millóns de persoas que sofren pobreza severa, un 27% da Humanidade.

Pura loita de clases, créanme. Pero non como no século XIX, patróns contra obreiros e viceversa. É a perversa agresión sistemática do obsceno sector financeiro contra os traballadores, contra os dereitos da inmensa maioría de cidadáns do mundo. Hai que reaccionar.

 

Centro de Colaboracións Solidarias